#တို႔မ်ားငယ္ငယ္တုန္းက
wifi မ႐ွိတဲ့ကေလးဘဝ
တို႔မ်ားငယ္ငယ္တုန္းက။
တို႔မ်ားငယ္ငယ္တုန္းက
လက္ကိုင္ဖုန္းမ႐ွိဘူး
ကြန္ပ်ဴတာမ႐ွိဘူး
အင္တာနက္မ႐ွိဘူး
ဒါေတာင္ တို႔တေတြ ေပ်ာ္႐ႊင္ခဲ့ၾကတယ္။
တို႔မ်ားငယ္ငယ္တုန္းက
သေရႀကိဳးခုန္တယ္
ေကာင္မေလးေတြရဲ႕ အႀကိဳက္ေပါ့။
ေက်ာင္းဆင္းၿပီဆိုတာနဲ႔
လြင္ျပင္လႊတ္လိုက္တဲ့ ျမင္း႐ိုင္းလို
ေနဝင္မိုးခ်ဳပ္တဲ့အထိ အိမ္မျပန္ခ်င္စတမ္း ခုန္ေတာ့တာပဲ။
တို႔မ်ားငယ္ငယ္တုန္းက
သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဝိုင္းစုထိုင္ၿပီး
ေက်ာက္လည္း ခုတ္ၾကတာေပါ့။
ေက်ာက္တစ္လံုးကို အေပၚပစ္တင္ေတာ့
မ်က္လံုးနဲ႔ လည္ပင္းကပါ
အေပၚကိုေမာ့ၾကတယ္
၁ လံုး ၂ လံုး ၃ .. ၄ လံုးနဲ႔
ဟိုတစ္ပံု ဒီတစ္ပံု
စုပံုထားတဲ့ ေက်ာက္ခဲေတြကို
လက္ေသးေသးနဲ႔ ဆယ္ယူခဲ့ၾကတယ္။
တို႔မ်ားငယ္ငယ္တုန္းက
ေျမျပင္ေပၚဆဲြျခစ္ထားတဲ့ အိမ္ပံုစံကို
ေျခတစ္ေခ်ာင္း ေျခအစံုနဲ႔ ေထာ့နင့္ေထာ့နင့္ခုန္ၿပီး
ပစ္ခ်ထားတဲ့ ေက်ာက္ျပားကိုလိုက္ေကာက္တာ
ဘယ္ေလာက္ေဆာ့ေဆာ့ မေမာတတ္ခဲ့ဘူး။
တို႔မ်ားငယ္ငယ္တုန္းက
ေဂၚလီလည္း ပစ္ခဲ့ၾကတာေပါ့။
ေကာင္ေလးေတြရဲ႕အႀကိဳက္ဆိုေပမယ့္
ေကာင္မေလးတခ်ဳိ႕လည္း ပစ္ၾကတာပဲ။
ဖန္ေဂၚလီေတြ အခ်င္းခ်င္းတိုက္လို႔
ထမင္းစားဖို႔ေတာင္ အႀကိမ္ႀကိမ္ေမ့ခဲ့တယ္။
တို႔မ်ားငယ္ငယ္တုန္းက
ဖန္ အၿမဲခုန္ခဲ့ၾကတယ္။
ေျခဖဝါးတစ္ခုေပၚ ေျခဖဝါးဆင့္
ေျခဖဝါးေပၚ လက္ဖဝါးဆင့္
ကဲ... ခုန္ႏိုင္သမွ် ျမင့္ျမင့္ခုန္စမ္း
စားေကာင္း အိပ္ေကာင္းတဲ့ ေလ့က်င့္ခန္းတစ္ခုေပါ့။
တို႔မ်ားငယ္ငယ္တုန္းက
ေ႐ႊစြန္ညိဳလည္း ဝဲရဲ႕
ထုပ္စည္းလည္း ထိုးရဲ႕
တူးတူးလည္း ပုန္းရဲ႕
ေက်ာက္႐ုပ္လည္း ျဖစ္ခဲ့ဖူးရဲ႕
သေရကြင္းလည္း ပစ္ရဲ႕
သီခ်င္းစာသားေတြလည္း ကူးလို႔
ေအာ္တိုေတြလည္း ေရးလို႔
ငါးေတြလည္း မွ်ား
သစ္ပင္ေပၚလည္း တက္ၾက
ေ႐ႊေသြး ေတဇ မိုးေသာက္ပန္းေတြနဲ႔
ထမင္းေမ့ဟင္းေမ့ စိတ္ဝင္တစား
ငယ္ေပါင္းေတြနဲ႔ တူတူဖတ္ခဲ့ၾကတယ္။
တို႔မ်ားငယ္ငယ္တုန္းက
ကြန္ပ်ဴတာမ႐ွိဘူး wifi မ႐ွိဘူး။
ေက်ာင္းလြယ္အိတ္လည္း
အဲေလာက္ႀကီးမေလးဘူး။
အျဖဴအမည္း တီဗီေ႐ွ႕မွာ
သူငယ္ခ်င္းေတြ
ဝိုင္းတိုးႀကိတ္ထိုင္ခဲ့ၾကဖူးတယ္။
တို႔မ်ားငယ္ငယ္တုန္းက
ေရခဲေသတၱာ ဘယ္ဆီေနလဲ မသိဘူး။
ပူျပင္းတဲ့ ေႏြေနပူပူေအာက္မွာ
တစ္မတ္တန္ ဓားလွီးေရခဲေခ်ာင္းေလးစုပ္
အပူေတြ ထုတ္ခဲ့ဖူးတယ္။
တို႔မ်ားငယ္ငယ္တုန္းက
ကားဆို ေဝးေဝးတစ္စီးေပါ့
ဆိုင္ကယ္ဆို မျမင္သေလာက္ပဲ။
စက္ဘီးစုတ္ေလးေပၚ သံုးေလးေယာက္ေလာက္တက္ထိုင္
တစ္ေယာက္က တြန္း တစ္ေယာက္က လိုက္နဲ႔
လမ္းမေပၚမွာ ငါတို႔ရယ္သံေတြ ျပည့္လွ်ံခဲ့ဖူးတယ္။
တို႔မ်ားငယ္ငယ္တုန္းက
ပိုက္ဆံမ႐ွိဘူး
ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ေက်ာက္ခဲတစ္ပံုနဲ႔
သေရကြင္းတစ္စည္းနဲ႔
ေဂၚလီတစ္အိတ္နဲ႔
ဂြေလးတစ္ေခ်ာင္းနဲ႔လည္း
ေပ်ာ္႐ႊင္ခဲ့ၾကတယ္။
လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္စုႏွစ္ေတြတုန္းက
ငါတို႔ဘာမွမ႐ွိခဲ့ဘူး
ေတာေတာင္အႏွွံ႔ေလွ်ာက္ေျပးရလည္း
ေမာပန္းတယ္လို႔ ငါတို႔မထင္ခဲ့ဘူး။
ငါတို႔မွတ္ထားတဲ့အရာမွာ ေပ်ာ္႐ႊင္ျခင္းေတြသာမ်ားခဲ့တယ္။
ခုေခတ္ကေလးေတြမွာ
လူတိုင္းလက္ထဲ ipad တစ္လံုးနဲ႔
ဖုန္းဆိုလည္း ငါတို႔ထက္ ကလိတတ္တယ္။
ဒါေပမယ့္ သူတို႔မွာ ကေလးဘဝမ႐ွိသလို
ရယ္သံေတြလည္း နည္းခဲ့တယ္။
ငါတို႔ရဲ႕ငယ္ဘဝက
ကံေကာင္းတဲ့ဘဝတစ္ခုေပါ့။
စစ္မွန္တဲ့ကေလးဘဝနဲ႔
ေပ်ာ္စရာအားလံုးကို ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ဖူးတယ္။
တို႔မ်ား ငယ္ငယ္တုန္းက.........