အျပင္းထန္ဆံုးကို စဥ္းစားေတာ့ ..
အသက္ဓာတ္ဟာ ေလးလံလာတယ္ ။
အေပ်ာ့ေျပာင္းဆံုးကို စဥ္းစားေတာ့ ..
လည္ဂုတ္ေတြ ေညာင္းညာလာတယ္ ။
အလယ္အလတ္လမ္းကို စဥ္းစားေတာ့ ..
ေ႐ွ႕မေရာက္ႏိုင္ ျဖစ္ရျပန္တယ္ ။
..... ..... ...............
မွန္တယ္လို႔ ယူဆတဲ့လမ္းတေလ်ွာက္ ..
အတၱေတြ ႀကီးခဲ့မိပါတယ္။
ျဖစ္သင့္တယ္လို႔ခံယူတဲ့ အေျခအေနတိုင္းအတြက္ ..
ေခါင္းမာမိခဲ့ပါတယ္။
လုပ္ရမယ္လို႔ ေတြးမိတဲ့ကိစၥတိုင္းအတြက္ ..
စိတ္ဓာတ္ခြန္အားေတြကို ျဖဳန္းတီးမိျပန္ပါတယ္။
ဘာအတြက္ေၾကာင့္ .. ဘာေတြကို
လုပ္မိေနပါ့လိမ့္ ဆိုတဲ့အေတြးဟာ ...
ကိုယ့္ဆီက်မွ မေရာက္ႏိုင္ျဖစ္ရတယ္။
လူတစ္ေယာက္ဟာ စိတ္ တစ္မ်ိဳးျဖစ္မယ္..
ခံယူခ်က္ဆိုတာဟာလည္း
ဝယ္ယူလို႔မရတဲ့အရာ ျဖစ္မယ္...
ဖန္ဆင္းလို႔ မရတဲ့အရာ ျဖစ္မယ္ ။
ဒီလိုပဲ ...
ေလာကရဲ႕ သဘာဝအရ
လူဟာ အျမဲတမ္းမေကာင္းႏိုင္သလို
အျမဲတမ္းလည္း မဆိုးႏိုင္ဘူးလို႔
ယူဆမိတယ္ ။
အကယ္၍ .. ဒါကို
အမွားတရားလို႔ ယူဆခဲ့ရင္လည္း...
အဲ့ဒီ အမွားတရားဟာ
လူေကာင္းတစ္ေယာက္အေပၚ
ဘယ္ေလာက္ ၾကာၾကာ ၾကီးစိုးႏိုင္မွာလဲ ?
လႊမ္းမိုးႏိုင္မွာမို႔လဲ ?
အဆိုးနဲ႔ အေကာင္းဟာ ...
ဒြန္တြဲေနျမဲျဖစ္မယ္ ။
တစ္သက္တာလံုးအတြက္ စဥ္းစားသူဟာ
ႏွစ္ အနည္းငယ္အတြက္ ..
ေနာင္တေတာ့ မရသင့္တယ္။
ႀကိဳက္သလို ထင္ျမင္ခြင့္ ႐ွိပါတယ္.
ႀကိဳက္သလို ယူဆခြင့္ ႐ွိပါတယ္ ..
ႀကိဳက္သလို သမုတ္ခြင့္ ႐ွိပါတယ္ ...
အမွန္တရားဆိုတာ ...
နည္းနည္းေတာ့ ၾကာတတ္တယ္ ။ ။
