---

Herkese merhabaaaa!!

Umarım iyisinizdir ya da iyi olmaya çalışıyorsunuzdur. Ben iyiyim. Iyi olmaya çalışıyorum diyebiliriz.

Bugün sizinle belli bir konu hakkında konuşma gibi bir planım yok aslında. Aklıma ne gelirse onu yazıp bir yerlere fotoğraf eklemek planım şimdilik.

^Kaynak

Türkiye Cumhuriyeti olarak çok zor zamanlardan geçiyoruz ki eminim çoğunuz duymuşsunuzdur. Ben bu olayların merkezinde kalan bir yerde yaşıyorum. İstanbul... İstanbul Büyükşehir Belediyesi başkanı Ekrem İmamoğlu tutuklandı ne yazık ki. Bu da haksız bir şekilde gerçekleşti. Aslında herkesin düşündüğü oldu fakat anladığım kadarıyla kimse de bu kadarına ihtimal vermiyordu.

Bu kadar padişah kılığına bürünebilmeyi beklemiyordum. Canımı acıttı bu durum. Suçlu aramak istiyorum şu anda. Suçlamak istediklerim var, ceza vermek istediklerim var. Bana da hak verirsiniz sanırım, benim ve benim gibilerin hayatlarını çaldılar. Bir de üzerine onlara bunu yapabildikleri için teşekkür etmemizi beklediler.

Ben çok doluyum kelimelerim biter, ben küfretmeye başlarım çünkü bu ülkenin jeopolitik konumu bana küfürsüz bir hayat yaşatmıyor.

Peki bir tek ben miyim bu kadar dolu olan? Sanmam ama kimsenin de sesi çıkmıyor, bir şeyler yapmıyor. Gönlüm Saraçhane'de. Aklımda o kadar kalabalığın içinde hayatta kalamayacak olan vücudumda. Ben devrimci bir ailenin kızıyım. Bana sokak öğretildi, hak arama öğretildi, soru sormak öğretildi. Bana öğretildi de soru sorabilirken sokağa çıkamamak dokunuyor.

Sokakta olmalıyım, benden küçüklerin yanında ablalık taslamalıyım. Yeri geldiğinde küçüklerimi yeri geldiğinde de polisimi korumalıyım. Onlar da insan çünkü. Aynı toprak üzerinde uyuyup uyanıyoruz, hayatımızı yaşamaya çalışıyoruz. Aynı şeref yoksunu pisliğin gölgesi altındayız. Bende sadece bunu yapabiliyorum, yazmayı. Bu yazı da birilerini harekete geçirip bir devrim başlatmayacak elbette fakat nerede, ne zaman, ne yaparsak kârdır, değil mi?

Sanırım kâr değil ya da ben çok yanlış mecralardayım fakat benim hayatım gidiyor elimden. Mazur görün beni lütfen, endişeliyim, korkuyorum ve umutsuzum. Umarım siz umutsuz kalmazsınız. Kendinize dikkat edin, sağlık ve sevgiyle kalın ve lütfen unutmayın ki;

Bu dünyada sizden başka bir tane daha yok.

Hello, everyone!

I hope you are well or are trying to be well. I am fine. We can say I'm trying to be okay.

I am actually not planning to talk to you about a certain topic today. My plan is to write whatever comes to my mind and add photos somewhere for now.

^Source

As the Republic of Türkiye, we are going through very difficult times, which I am sure many of you have heard of. I live in a place at the centre of these events, Istanbul. Ekrem İmamoğlu, the mayor of Istanbul Metropolitan Municipality, was unfortunately arrested. This also happened in an unfair way. In fact, it was what everyone thought, but as far as I understand, no one expected this much.

I didn't expect him to masquerade so much as a sultan. It hurts me. I want to look for blame right now. There are those I want to blame, those I want to punish. I think you'll agree with me, they stole my life and the lives of people like me. And then they expected us to thank them for being able to do this.

I am very loaded, I run out of words, I start swearing because the geopolitical position of this country does not allow me to live a life without swearing.

So am I the only one who is so full? I don't think so, but no one speaks out or does anything. My heart is in Saraçhane. My mind is on my body, which cannot survive in such a crowd. I am the daughter of a revolutionary family. I was taught the streets, I was taught to seek rights, I was taught to ask questions. I was taught, but not being able to go out on the street when I can ask questions touches me.

I have to be on the street, I have to be a big sister to the younger ones, I have to protect my younger ones when necessary and the police when necessary, because they are human beings too. We sleep and wake up on the same soil, we try to live our lives. We are under the shadow of the same dishonourable scum. That's all I can do, write. Of course, this blog won't mobilise anyone and start a revolution, but wherever, whenever, whatever we do is profitable, isn't it?

I guess it is not profitable, or I am in very wrong circles, but my life is going out of my hands. Please excuse me, I am worried, scared and hopeless. I hope you will not be hopeless. Take care of yourself, stay with health and love and please remember that;

You are the only one of you.