นั่งจิบกาแฟนึกถึงอดีต

เมื่อวานนั่งคุยกับพี่คนหนึ่ง นั่งคุยกันที่บ้านรอรถตู้มารับ
รถตู้วิ่งต่างจังหวัดครับ สำหรับคนบ้านใกล้เรื่อนเคียง บริการถึงบันไดบ้านทั้งไปทั้งกลับ ในถิ่นทุรกันดานที่รถโดยสารไปไม่ถึง นี่คือน้ำใจของคนบ้านบ้านที่มีให้กัน ที่ภาครัฐวันๆคิดแต่เรื่องผลประโยชน์และอำนาจ

" ถึงเวลานัดแล้วแต่รถตู้ยังมาไม่ถึง ปกติจะไม่ผิดเวลานัด "
รถมาช้าพี่แกนั่งบ่นหงุดหงิดเพราะมีธุรที่ต้องไปทำที่ต่างจังหวัด
" รถคงติดมั้งพี่ อีกหน่อยคงมาถึง " ผมบอกเพื่อให้พี่แกเย็นลงหายหงุดหงิด
รออีกพักใหญ่ๆรถก็มาถึง
เช้าพี่แกทักไลน์มาบอกว่าถึงแล้ว เมื่อคืนรถลงข้างทางบาดเจ็บกันนิดหน่อย ต้องเปลี่ยนรถ !!

เหตุการณ์นี้ทำให้นึกถึงสมัยเด็กตอนเรียนมัธยม
เช้าวันหนุ่งรอรถไปโรงเรียน รอจนสายจึงมีรถโดยสารมา โบกรถ รถก็ไม่จอด นึกด่าในใจที่รถไม่ยอมจอดรับ
ต่างจังหวัดครับ นานๆจะมีรถโดยสารวิ่ง

รออีกแปปนึ่งก็มีรถมาได้ขึ้นไปเรียน อุ๊ยดีใจจังที่รถมาเร็ว นึกในใจ
ระหว่างทางที่ไป ก่อนถึงโรงเรียน ข้างหน้ามีอุบัติเหตุคนมุ่งดูมากมาย รถวิ่งช้าๆผ่าน ทุกสายตามองดูรถและคนบาดเจ็บที่นอนกระจักกระจายอยู่ข้างทาง ผมเห็นแล้วขนลุกเลย จากที่เคยนึกด่าในใจที่รถไม่จอดรับ เป็นคำขอบคุณมากๆที่ไม่จอดรับ

ปฏิหารย์มีจริง
ไม่เชื่ออย่าลบหลู่นะครับ
เพราะหากหลบหลู่อาจมีภัยหรือสิ่งที่ไม่คาดฝันถึงตัวได้