Glas-in-lood heeft altijd een grote aantrekkingskracht op mij gehad; de duurzaam mooie, intense kleuren en de gestileerde composities zijn bij deze techniek ongeëvenaard. Toen mijn buurman en vriend Régis begin 2026 het idee opperde om een workshop glas-in-lood te gaan doen, had ik maar 1 seconde nodig om te besluiten dat ik wel mee wilde doen.
Nog geen week later was de workshop geboekt en zes weken later togen wij naar La Grande Motte - een badplaats op ongeveer een uurtje afstand van Sint-Hippo. Drie middagen van 4 uur in een piepklein atelier, want veel ruimte vergt het allemaal niet.
De workshop wordt aangeboden door David Hoblingre (Vitrail De L'Ours) en we kunnen het inmiddels van harte aanbevelen !
In de zes weken voorafgaande aan de workshop hebben we niet stil gezeten; er moest natuurlijk alvast nagedacht en veel heen-en-weer gemaild worden over een ontwerp. Het stond voor mij vast dat het ontwerp gebaseerd zou zijn op het glas-in-lood ramen uit het huis van mijn grootvader. Ik schreef daar al eerder over in deze blog (en). Hij heeft dat rond 1926 zelf ontworpen en we zitten nu honderd jaar later, dus dat was een mooie aanleiding.
Alleen... het kleinste, eenvoudigste raam bestaat uit zo'n 60 stukjes, waarvoor zo'n 60 uur werk nodig is. David stelde nog voor om de workshop uit te breiden naar 2 weken, maar dat leek ons toch wel wat veel voor een eerste keer.
Aan de slag dus om het ontwerp te vereenvoudigen naar 12 stukjes, want dat zou precies passen in de geboekte stage. Less is more is een veel gehoorde kreet in de kunst, dus het kon er alleen maar beter van worden. Ik moet zeggen dat het uiteindelijke ontwerp - naar mijn eigen bescheiden mening - goed geslaagd is, omdat het op zichzelf een interessante compositie is en toch nog steeds sterk doet denken aan het origineel van de hand van mijn grootvader.
Alleen het blauw heeft de selectie niet overleefd - kill your darlings - nog zo'n kunst-cliché !!
Verder bleef er ook nog de keuze te maken voor de toe te passen techniek: Tiffany of Traditioneel.
Het verschil zit niet in het gebruikte glas, maar in de verbinding tussen de stukjes. Bij traditioneel glas-in-lood worden de stukjes bij elkaar gehouden door loodstrips in de vorm van een H. Tiffany werkt met geplakte koperfolie strips om de stukjes, die aan dan vervolgens met dat koper aan elkaar gesoldeerd worden.
Omdat ons eerste werk bescheiden van afmetingen is, hebben we gekozen voor Tiffany. De verbinding tussen het glas kan daarbij wat smaller zijn dan bij traditioneel glas-in-lood en dat komt beter uit bij klein werk.
De benodigde werkzaamheden zijn overzichtelijk en op zich niet ingewikkeld, al moet je - zeker bij veel stukjes - wel heel goed georganiseerd werken. Je hebt zo bij paar stukjes voor, achter, onder, boven, links en/of recht verwisseld en het is lang niet eenvoudig om alles dan weer correct in elkaar te puzzelen!
De procedure is als volgt:
Een paar foto's van het werk-in-uitvoering - niet alle bovenstaande stappen zijn vastgelegd.
Na twaalf uur noest doorwerken (iets meer nog, vanwege de uitgebreide toelichting van David...) zijn we twee raampjes en een nieuwe hobby rijker geworden.
Ik wist wel dat het bewerkelijk was, maar ik kijk nu toch weer met andere ogen naar die enorme glas-in-lood ramen die je in sommige overheidsgebouwen en kerken ziet...
Web: https://vitrail-hoblingre.com
Insta: https://www.instagram.com/d.hoblingre
