ดอกหญ้าริมทาง

สวัสดีคร้าาาาาา..... วันเน้.... ก็ยังอยู่ที่ริมทางกันอยู่ เพราะตอนแรกตั้งใจจะถ่ายดอกผักบุ้ง แต่พอเดินไปดูใกล้ๆ มันไม่มีได้มีแค่ดอกผักบุ้งเท่านั้น แต่มันมีดอกหญ้าอยู่อยู่ด้วย บัวถ่ายรูปมาเยอะเลยแหล่ะ ตอนแรกว่าจะมัดรวมเป็นโพสต์เดียว แต่ก็เสียดาย ถ้ามัดรวมเป็นโพสต์เดียว จะลงภาพเยอะๆ มันก็จะดูแน่นไป ก็เลยแยกเป็น 2 โพสต์ คือโพสต์ดอกผักบุ้ง 1 โพสต์ แล้วก็โพสต์ดอกหญ้าอีก 1 โพสต์ คือถ่ายมาเยอะ แล้วเลือกไม่ถูก เลยเลือกเอาภาพที่ตัวเองคิดว่าสวยแล้ว มาโพสต์

ดอกสีชมพูนี้เป็นดอกของไมยราบ ซึ่งอยู่ใกล้ๆ กับดอกผักบุ้ง ไมยราบเป็นไม้เลื้อย ที่กรมทางหลวงนำมาปลูก เพื่อคลุมหน้าดิน ให้ยึดเกาะหน้าดิน ไม่ให้ดินสไลด์ ปัจจุบันนี้บัวเห็นคนที่เล่นต้นไม้ นำมาทำไม้ดัดในกระถาง ก็สวยไปอีกแบบ

เวลาที่บัวเห็นไมยราบ บัวจะชอบเดินเข้าไปเอาเท้าเขี่ยๆ แล้วใบมันก็จะรีบหุบทันที ตอนเป็นเด็กชอบเล่นสนุกดี เวลาถอนต้นไมยราบ บัวชอบดมที่รากของมัน จะมีกลิ่นหอมชื่นใจดี ไมยราบยังมีสรรพคุณทางยาอีกมากมายด้วยนะคะ

ส่วนนี่เป็นต้นอ่อมแซบ ซึ่งสามารถนำใบและยอดไปทำอาหารได้ บัวไม่เคยกินหรอกค่ะ เขาว่ากันว่านำไปแกงอร่อยมาก ที่รู้เพราะสิงอยู่ในกลุ่มประเภทดอกไม้ บางครั้งก็มีคนลงรูป แล้วก็ถามว่าชื่ออะไร ก็ทำให้ได้รับความรู้ไปด้วย

ต้นอ่อมแซบมีดอกสีสวยเหมือนกันนะ เป็นดอกสีขาว กลีบล่างมีสีม่วงแซมๆ อยู่ด้วย ซึ่งขึ้นอยู่เต็มริมถนนเลยค่ะ

ส่วนดอกเล็กๆ ขาวๆ มีจุดเหลืองๆ แต้มอยู่ ดูไปก็คล้ายดอกบานไม่รู้โรย พอไปถามอากู๋ใช่จริงๆ ด้วยค่ะมันขึ้นแซมๆ อยู่กับดอกผักบุ้ง และดอกไมยราบ นี่ถ้าขึ้นเฉพาะบานไม่รู้โรยป่าเป็นทุ่งคงจะสวยงามมากๆ แต่บริเวณที่มันขึ้นไม่ได้มีเนื้อที่เยอะ เป็นริมตลิ่งริมคลองเท่านั้น

บานไม่รู้โรยป่า เป็นอาหารของนกตามธรรมชาติ ช่วยรักษานกที่ป่วยได้ คนก็สามารถกินได้เหมือนกันค่ะ แต่เรื่องสมุนไพรที่เราไม่คุ้นเคย ก็ไม่กินดีกว่าโน๊ะ สมัยก่อนพ่อของบัวแกจะมีความรู้เรื่องสมุนไพร ตอนเช้าๆ และเย็นๆ พ่อก็จะต้มสมุนไพรต่างๆ ไว้ในกา แล้วก็จะเอามาดื่มตอนอุ่นๆ ก็ไม่รู้มีอะไรบ้าง เพราะพ่อไม่ได้ถ่ายทอดวิชา ไม่ได้คายตะขาบให้ ก็เลยไม่รู้ 555 สุดท้ายมันก็เลยตายไปพ่อ