สบายดี... วันพฤหัสบดี ที่ 10 ม.ค.62 กลับมาพบกันอีกแว้วววว... เผลอแผล็บๆ จะกลางเดือนอีกแล้ว ตอนนี้รู้สึกว่าเวลาเดินเร็วกว่าตอนที่บัวเป็นเด็ก จำได้ว่าตอนเรียนชั้นมัธยม 1 คาบเรียน จะเรียน 50 นาที ไอ้ 50 นาทีเนี่ยนานโครตๆ กว่าจะหมดแต่ละคาบแต่ละวิชา กว่าจะผ่านไปแต่ละวัน ตอนนั้นรู้สึกว่ามันนานชั่วกัปชั่วกัลป์เลย แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่าเวลามันเดินเร็วจนตามไม่ทัน แต่ละวันยังทำงานไม่เสร็จ ซีรี่ย์ก็ยังดูไม่จบสักเรื่อง ก็ต้องรีบไปรับลูกที่โรงเรียนอีก เพื่อนๆ รู้สึกเหมือนบัวไหม๊คะ?
มาเข้าเรื่องของวันนี้ดีกว่า การประกวดรอบนี้บัวส่งภาพเข้าร่วมทุกวันเลย ก็ไม่ใช่อะไรหรอกค่ะคือไม่รู้จะเขียนอะไรนั่นเอง อิอิ ตอนนี้มองอะไรก็จะเป็นเหลืองๆ ไปหมด ไม่ว่าจะเป็นดอกไม้หรืออาหาร สีเหลืองเป็นอีกสีที่บัวชอบ เพราะมันให้ความรู้สึกสว่าง และสดชื่น ยิ่งเป็นอาหารนะ...อืม เห็นแล้วทำให้เกิดความหิวขึ้นมาได้ทันทีเลยค่ะ วันนี้บัวเอาสีเหลืองอร่ามของขนมหวานมาฝากเพื่อนๆ ค่ะ เผื่อว่าจะเป็นตัวเลือกให้เเพื่อนๆ ที่อยากกินของหวานแต่นึกไม่ออก แต่กินมากไม่ดีน้าาา... เบาหวานจะถามหา
วันเน้... เอาขนมมงคลต่างๆ มาฝากคร้าาา... ทำออกมาได้ประณีตและงดงามน่ากินมากใช่ไหม๊ล่ะ นี่เป็นร้านขนมไทยเจ้าดังของภูเก็ตเลยคร้าาา... นอกจะสวยแล้วยังอร่อยม๊วกกกก... บัวรับประกันความอร่อย เพราะลองกินมาหมดทุกอย่างแล้ว แต่ไม่ค่อยบ่อยเพราะกลัวอ้วนง่ะ ทุกวันเน้... แค่สูดกลิ่นก็อ้วนแล้วป่ะ อายุที่มากขึ้นการเผาผลาญพลังงานก็ไม่เหมือนตอนเป็นวัยรุ่น อันเน้ต้องทำใจเลย แต่ด้วยความที่รักและชื่นชอบในขนมหวาน เอาว่ะ...แค่ได้มองก็ยังดี
ขนมมงคลบัวได้ลิ้มลองรสครั้งแรกเมื่ออายุประมาณ 11 ขวบ ย้อนเวลาอีกแหล่ะ 5555 ต้องเข้าใจคนที่เริ่มมีอายุก็มักจะมีความทรงจำเก่าๆ เยอะ ตอนนั้นเป็นงานบวชของลูกชายของป้าที่สนิทกับครอบครัวบัวมาก คือผ่านเรื่องร้ายๆ มาด้วยกันตั้งแต่สมัยพระเจ้าเหาเลยก็ว่าได้ แกมีลูกชาย 2 คน คนโตพออายุครบบวช ป้าแกก็จัดงานบวชให้ลูกชาย แล้วก็มีแม่ครัวที่เป็นคนภาคกลางแล้วย้ายไปอยู่จังหวัดตาก แกเก่งเรื่องทำขนมไทย ทำขนมพวกทองหยิบ ทองหยอด ฝอยทอง เม็ดขนุน ในงานบวช สมัยก่อนถ้าไม่ใช่คนภาคกลางจะทำขนมพวกนี้ไม่เป็น คนส่วนใหญ่ก็จะทำเป็นแต่ขนมพื้นๆ เช่นพวกข้าวต้มมัด เปียกปูน ขนมเทียน ลอดช่อง อะไรประมาณนี้ ทีนี้มีคนทำขนมพวกนี้ได้ก็ฮือฮากันใหญ่ เพราะว่าคนต่างจังหวัดไม่เคยได้กิน ทำออกมาเท่าไหร่ก็ไม่พอกิน แม่ครัวยิ้มงี้แก้มแทบปริเลย เพราะใครๆ ก็ชมว่าขนมแกอร่อย
สมัยก่อนขนมไม่ได้หากินกันง่ายๆ เหมือนกับสมัยนี้ แค่เดินออกไปหน้าปากซอยก็เจอ 7-11 แล้ว นอกจะมีงานบุญแม่ถึงจะทำขนมไว้สำหรับไปทำบุญที่วัด เวลากลับจากวัดเราก็จะได้ขนมอื่นๆ ที่เขาไปทำบุญที่วัด กลับมากินด้วย เพราะวันพระหรือวันที่มีบุญใหญ่ อาหารหรือขนมเยอะเป็นพิเศษ เพราะใครๆ ก็ทำขนมไปทำบุญ พระฉันไม่หมดก็จะแบ่งให้ญาติโยมนำกลับไปกินที่บ้าน นั่นแหล่ะค่ะถึงจะได้กินขนม ยิ่งครอบครัวบัวส่วนมากจะอยู่ที่ไร่ซะเป็นส่วนใหญ่ คือเสาร์- อาทิตย์ หรือวันหยุด จะนอนที่ไร่เลยไม่กลับบ้าน จะกลับบ้านก็วันอาทิตย์ตอนเย็นคือวันจันทร์ต้องไปโรงเรียน ยิ่งไม่มีโอกาสได้กินขนม เวลาอยากกินขนมหวานบัวก็เอาข้าวเหนียวจิ้มกับน้ำตาล เออ...มันก็อร่อยดีนะ หรือเวลาแม่ทำข้าวต้มมัด บางครั้งก็จะขูดมะพร้าวโรยหน้า บัวจะเอากะลามะพร้าวที่แม่ขูดเนื้อมะพร้าวออกไม่หมด เอาช้อนมาขูดๆ เนื้อมะพร้าวที่เหลือติดอยู่กับกะลา แล้วก็เอาข้าวเหนียวคลุกกับมะพร้าวและโรยด้วยน้ำตาล ที่บ้านจะเรียกว่าข้าวหัวหงอก อร่อยดีค่ะ ตอนเป็นเด็กกินอะไรก็อร่อยไปหมด ไม่เหมือนตอนนี้มีให้เลือกกินเยอะ แต่ดันเบื่อไม่อยากกิน เห้อ...คนเรา เขาถึงบอกว่า ยิ่งอด ยิ่งอยาก
ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่ให้กันเสมอมา
แล้วเจอกันโพสต์หน้าจ้า เลิฟนะยู้วววว....
