พี่หมอคะ...
หนูไม่น่าไปเสียเวลากับ “ตัวถ่วง” เลย
เสียเวลาโดยที่ไม่ได้อะไรเลยสักนิด
หนูรู้สึกเหมือนจ่าย “เวลา” และ “ความรู้สึก”
หนูคาดหวังว่ามันจะกลายเป็น “ความสัมพันธ์”
แต่หนูกลับไม่ได้อะไรเลย ...
เจ้ช่วยด่าหนูให้หนูสำนึกทีนะคะเจ้
หนูจะได้ไม่เสียเวลาไปกับตัวถ่วงอีก
………….
งานมหกรรมหนังสือครั้งนี้...
เป็นครั้งที่เจ้ไม่ได้ออกหนังสืออะไรใหม่ จริงๆก็วางแผนไว้นะว่าจะเขียน แต่หลังจากคุยกับสำนักพิมพ์และบรรณาธิการแล้ว บ้านเมืองไม่ได้อยู่ในภาวะรื่นเริง การจะออกหนังสือบันเทิงคดี นวนิยาย เจ้คิดเอาเองว่าไม่สมควร แล้วบรรณาธิการเห็นด้วย ก็เลยเลื่อนกำหนดออกหนังสือทั้งหมดไป
เป็นครั้งที่ทำให้ได้กลับมาเดินเล่นในงานหนังสือแบบนักอ่านเต็มตัวอีกครั้ง ไม่ต้องมีกำหนดขึ้นเวทีเปิดตัวหนังสือ ให้สัมภาษณ์ หรือแจกลายเซ็น (มีแต่นั่งเฝ้าบูทช่วยขายหนังสือและพูดคุย) แล้วก็เดินวนซื้อหนังสือที่อยากได้
หนึ่งในนั้นคือ “ดรากอนบอล”
เพราะของเก่าขาดบางเล่มไป
เลยต้องมาซื้อใหม่ยกเซ็ท
พอได้มาอ่านดรากอนบอลย้อนกลับอีกครั้งด้วยฟิลเตอร์ของคนที่โตแล้ว ผ่านชีวิตมาแล้ว มันให้อะไรกับเราได้เยอะกว่าที่คิดนะเธอ
เจ้อ่านถึงฉากตอนที่โงกุนประลองยุทธ์กับเทนชินฮังอีกครั้ง โงกุนดูเหมือนความเร็วสู้เทนชินฮังไม่ได้ เลยขอเวลานอกแป๊ปนึง แล้วถอดชุดเหล็กที่ถ่วงน้ำหนักไว้ออกมา
ที่จริงก็ตลอดเรื่องดรากอนบอลนั่นแหละ ซงโงกุนฮีมักจะใส่เสื้อถ่วงน้ำหนักเป็นร้อยๆกิโลเอาไว้ เพื่อฝึกให้ร่างกายแข็งแกร่งขึ้น โกฮังก็ด้วย
แต่เมื่อโงกุนจะเอาจริง เขาก็ถอดชุดถ่วงน้ำหนักออก เพื่อให้ต่อสู้ได้คล่อง และใช้ศักยภาพความแกร่งของร่างกายที่ฝึกมาให้เต็มที่
บางครั้งนะเธอ...
บางครั้ง “ตัวถ่วง” ก็มีประโยชน์
เพราะมันฝึกให้เรา “แข็งแกร่ง”
เพราะเธอผ่าน “ตัวถ่วง” มาได้
เธอรู้สึก “เข็ดหลาบ” และได้ “บทเรียน”
นี่ไงเธอ เรียกว่าเธอ “แข็งแกร่ง” ขึ้นแล้ว
ถ้าเธอมองเป็นการแลกเปลี่ยน
ถือเสียว่าเราใช้ “เวลา” และ “ความรู้สึก”
ไปแลกเปลี่ยน “ความแกร่ง” จาก “ตัวถ่วง”
ถ้าเธอดูดีๆนะ
ในใบเสร็จค่า “เวลา” และ “ความรู้สึก” ที่เธอจ่าย
แม้มันไม่ได้บอกว่า แลกกับ “ความสัมพันธ์”
แต่มันก็บอกว่าเธอได้ “ความแกร่ง” มานะ
หนูจ๋า...
ไม่มีการพบปะใดๆที่ไร้ค่าหรอกเธอ
แม้กระทั่งการพบปะกับ “ตัวถ่วง”
เพราะแม้เธอไม่ได้ “ความสัมพันธ์”
แต่สิ่งที่เธอจะได้คือ “ความแกร่ง”
แต่ก็เหมือนโงกุนไงเธอ เมื่อถึงเวลา เธอรู้ใช่ไหมว่าเราต้องถอด ต้องวาง ต้องตัดทิ้ง เอาตัวถ่วงออกไป เหมือนกับที่โงกุนทำนั่นแหละ เพื่อที่เราจะได้ใช้พลังชีวิตได้เต็มศักยภาพความแกร่งที่เราฝึกมา
ไม่อย่างนั้น “ความแกร่ง” ของเราจะไม่ฉายแวว
แล้วนั่นแหละจ้ะ คือจุดที่เราเสียเปล่าของจริง
ในเมื่อจ่าย “เวลา” กับ “ความรู้สึก” ไปแล้ว
ก็เก็บใบเสร็จค่าความแกร่งไว้เป็นบทเรียนแล้วกันเนอะ
