Źródło: Pixabay
Dzień dobry.
Z każdą godziną nocy zaczynałam się coraz gorzej czuć. Gorączka, katar, ból gardła i przede wszystkim pojawiły się duszności. Chcąc nie chcąc musiałam pojechać na nocną izbę przyjęć, bo nie wiem jakie leki mogę brać przy aktualnie zażywanych lekach psychiatrycznych, bo choćby lit źle reaguje z niektórymi lekami na przeziębienie. Dotarłam jako totalne zwłoki, na szczęście nie musiałam za długo czekać. Miły pan przepisał mi jakieś proszki, życzył zdrowia i elo. W moim mieście oczywiście nie ma całodobowej apteki, bo jesteśmy kurwa jakąś większą wioską, więc wróciłam do domu i padłam spać, bo z lekami i tak musiałam czekać do rana. Jak wstałam to na telefonie miałam jakieś 50 wiadomości i wszystkie mniej więcej o treści "przepraszam", "już nie będę", bla, bla, bla. I kilkanaście połączeń. Zablokowałam numer, z którego przyszły, bo mam świadomość, kto się do mnie dobijał, poszłam z psem na spacer, po leki i wróciłam do łóżka.
Źródło: fotografia własna
Spędziłam cały dzień w łóżku. Naprawdę źle się czuję. Najgorsze jest to, że jutro muszę iść do pracy, więc dobrze by było, żeby szpitalne proszki zaczęły działać, bo inaczej będzie kiepsko. Z gorączką już lepiej [koło 38], gardłem też, ale duszności męczą mnie strasznie. Czy to czas do piachu? Smutny koniec.
Nie mam kompletnie apetytu ani mocy, żeby cokolwiek zjeść. Piję herbatę hektolitrami i to jest wszystko na co mnie dzisiaj stać. Musiałam wyciszyć telefon, bo co piknięcie dzwonka podrywałam się zestresowana, że to znowu dobija się do mnie ktoś, z kim kontaktu nie chcę mieć. Jak nie przestanie mnie nękać to załatwię to inaczej, bo chcę się z tej toksycznej relacji jak najszybciej uwolnić. Dla własnego dobra i bezpieczeństwa.
Idę gnić dalej pod kołdrą.
Do jutra.
