Tym razem rozpoczynam serię kilku postów z moich wakacji w 2018 roku. Oto relacja z pierwszych dni mojej wycieczki w Bieszczady. Zapraszam do przeczytania moich wspomnień z 24 i 25 lipca 2018 roku.
Bieszczady to region Polski wysunięty najbardziej na wschód. Polska graniczy tutaj z Ukrainą. To najmniej uprzemysłowiony region kraju. Środowisko jest tutaj najmniej zanieczyszczone i są tutaj miejsca naprawdę dzikie i zupełnie nieskażone przez człowieka. Jest to także region z najciemniejszym niebem w Polsce. Odwiedziłem Bieszczady w 2013 roku, będąc tam na zlocie astronomicznym. Rok temu planowaliśmy z dziewczyną wakacyjny wyjazd i wybraliśmy właśnie to miejsce na kilkudniowy odpoczynek. Decyzja podjęta! Jedziemy w Bieszczady!
Mieszkam w centralnej Polsce i dzieli mnie od tego miejsca jakieś 300 kilometrów. Wybraliśmy na miejsce noclegu pensjonat o nazwie Solina, położony bardzo blisko zapory wodnej na jeziorze Solińskim. Na zdjęciu powyżej widzicie waśnie nasz pensjonat. W dniu wyjazdu pogoda była zła, padał deszcz i nie wyglądało to zbyt ciekawie. Wyjechaliśmy z domu zaraz po śniadaniu i byliśmy w pensjonacie późnym popołudniem. Zjedliśmy kolację i odpoczywaliśmy, zmęczeni długa podrożą samochodem.
25 lipca obudziliśmy się pierwszy raz w nowym miejscu. Mieliśmy wygodny pokój. Łóżko było wygodne i wyspałem się dobrze. W jadalni czekało na nas śniadanie. Następnie wyszliśmy na zewnątrz i poszliśmy w stronę zapory. Prowadzi tam ulica droga pełna straganów z pamiątkami, restauracji i innych atrakcji. Widzicie tę drogę na zdjęciu powyżej. Po przejściu około 500 metrów dochodzimy do zapory. Pogoda w drugim dniu też nie była zbyt dobra. Chwilami przez chmury świeciło słońce.
Zapora nad Jeziorem Solińskim jest największa w Polsce. Ta ogromna tama ma 82 metry wysokości i 664 metry długości. Na zdjęciu powyżej widzicie ścieżkę turystyczną na zaporze. Można z niej podziwiać całe jezioro. We wnętrzu zapory znajduje się elektrownia wodna. Po drugiej stronie zapory jest plaża, wesołe miasteczko i wiele atrakcji. Pieszo po zaporze można chodzić za darmo. Jak widać, w sezonie turystycznym jest tutaj bardzo dużo ludzi. Tak naprawdę jezioro powstało tutaj dzięki budowie tej zapory.
Tama powstała w 1968 roku i dzięki niej utworzyło się tu tak ogromne jezioro. Powstały zbiornik to największy tego typu w Polsce. Jezioro ma 22 kilometry kwadratowe powierzchni i ponad 150 kilometrów linii brzegowej. Na zdjęciu powyżej widok na Jezioro Solińskie. Pogoda zaczyna się poprawiać. Bieszczady to nie tylko jezioro i woda. W regionie tym jest wiele pasm górskich i w kolejnych dniach wakacji zamierzam zdobyć najwyższy szczyt Bieszczad - Tarnicę. Idziemy przez zaporę na drugą stronę. Zobaczymy, jakie atrakcje tam czekają na nas.
Jesteśmy po drogiej stronie zapory. Na zdjęciu powyżej widać jeden z portów wodnych. Można tu wypożyczyć rowery wodne kajaki lub innego rodzaju łodzie. Można też kupić bilet na rej statkiem po jeziorze. Wszystkie postaram się spróbować w kolejnych dniach. Jak widać, jest tutaj piaszczysta plaża i gdy pogoda się poprawi, to mam zamiar poleżeć i poopalać się tutaj. Poza wybrzeżem pełnym atrakcji nieco dalej od brzegu jest mnóstwo restauracji i barów. Na dzieci czeka wesołe miasteczko. Obejrzenie wszystkiego po drugiej stronie zajęło nam cały drugi dzień.
Na zakończenie pierwszej części zdjęcie skarbonki, do której ludzie wrzucają monety na szczęście. Okolica jeziora jest miejscem bardzo atrakcyjnym turystycznie. Można zjeść tutaj naprawdę dobre posiłki. Jest w czym wybierać. Po całym dniu bolały nas nogi, bo przeszliśmy dużo kilometrów, ale warto było zobaczyć ta piękną okolicę. Pora iść spać, bo w kolejny dzień pojedziemy w miejsce niezwykłe. Powiem wam tylko tyle, że będzie to unikatowe miejsce w skali światowej, które pozwoli nam przenieść się w czasie w dawne lata. Czekajcie na następny post. Pozdrawiam Wszystkich kochających podróże.
Zdjęcia użyte w tym artykule są moimi prywatnymi materiałami.
