knowledge

■ ဘာျမဴဒါ ႀတိဂံ ■

ဘာျမဴဒါ ႀတိဂံ (Bermuda Triangle) သည္ အတၱလန္တစ္ (Atlantic) သမုဒၵရာ၏ အေနာက္ေျမာက္အရပ္တြင္ တည္ရိွေသာ ေနရာတဝိုက္ျဖစ္ၿပီး ထိုေနရာမွာ သေဘၤာ၊ ေလယာဥ္မ်ား ေပ်ာက္ဆံုးသြားသည္ဟု နာမည္ႀကီးေသာ ေနရာျဖစ္သည္။ ဘာျမဴဒါႀတိဂံဟု ေခၚရျခင္းမွာ ထိုေနရာ တည္ေနပံုသည္ ႀတိဂံပံု ထြက္ေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ အၾကမ္းဖ်င္းအားျဖင့္ မကၠဆီကို ပင္လယ္ေကြ႕၊ ဖေလာ္ရီဒါျပည္နယ္၏ အစြန္းႏွင့္ ကာရီဘီယံကြၽန္းမ်ား အနီးတစ္ဝိုက္ ျဖစ္သည္။

ထိုေနရာကို သတိထားမိၿပီး ပထမဆံုး မွတ္တမ္းတင္ခဲ့သည္မွာ ခရစ္စတိုဖာ ကိုလမ္ဘက္စ္ (Christopher Columbus) ျဖစ္သည္။ ၁၄၉၂ ေအာက္တိုဘာ ၁၁ ရက္ေန႔တြင္ မိုးကုတ္စက္ဝိုင္းမွ ထူးဆန္းသည့္ အလင္းေရာင္မ်ားကို ေတြ႕ရိွခဲ့သည္။ မိုးေကာင္းကင္တြင္ မီးမ်ား ေတာက္ေနသကဲ့သို႔ ေတြ႕ရသည္ဟု သူ၏ စာအုပ္တြင္ ေရးသားခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ မည္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ ထိုသို႔ျဖစ္ရသည္ကို မည္သူမွ် အေသအခ်ာ မသိေသးပါ။

အရီဇိုးနားျပည္နယ္တကၠသိုလ္မွ သုေတသီ ေလာရင့္ ေဒးဗစ္ ကူေရွး (Lawrence David Kushe) သည္ သုေတသနျပဳလုပ္ၿပီးေနာက္ The Bermuda Triangle Mystery: Solved (1975) စာအုပ္ကို ေရးသားခဲ့ၿပီး မွတ္ခ်က္ခ်လိုက္သည္မွာ ထိုေနရာတြင္ သေဘၤာ၊ ေလယာဥ္မ်ား အေရအတြက္မ်ားစြာ ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့သည္မွာ ထိုေဒသတြင္ မုန္တိုင္းတစ္ခု ရိွေနျခင္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ထိုေနရာ တဝိုက္မွာ အျမဲ မုန္တိုင္းရိွေနတတ္သည္။ အခိ်ဳ႕ေလယာဥ္မ်ားက ေပ်ာက္ဆံုးသြားသည္ဟု ေျပာၾကေသာ္လည္း ေကာလာဟလသာျဖစ္၍ အမွန္တကယ္ ေပ်ာက္ဆံုးျခင္းမရိွဟု ဆိုထားသည္။

သဘာဝက်က် ေတြးၾကည့္မည္ဆိုလွ်င္ ေရမုန္တိုင္းမ်ား ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ေရေႏြးစီးေၾကာင္းမ်ားလည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ (ေရေႏြးစီးေၾကာင္းမ်ားသည္ ပင္လယ္ေပၚမွာ ေပၚေနသည့္ အရာမ်ားကို သယ္ေဆာင္သြားႏိုင္သည္ဟု ဆိုပါသည္။) ထို႔အျပင္ ပင္လယ္ျပင္တြင္ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ မုန္တိုင္းႀကီးမ်ား ျဖစ္ေပၚတတ္ၿပီး သေဘၤာမ်ား ျမဳပ္သြားျခင္းလည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။

အျခားေတြးရန္အခ်က္မွာ ထိုေနရာရိွ ကမာၻ႔ဆဲြငင္အားမွာ ထူးျခားမႈ တစ္စံုတစ္ရာ ရိွေနျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုအခ်က္ကို သက္ေသမျပႏိုင္ေပ။

ထိုေနရာ တစ္ဝိုက္အေရာက္တြင္ ေပ်ာက္သြားေသာ သေဘၤာႏွင့္ ေလယာဥ္ အမ်ားအျပားပင္ ရိွပါသည္။ ပထမကမာၻစစ္အတြင္းက အေမရိကန္ စစ္သေဘၤာလည္း ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့သည္ဟု ဆိုသည္။

■ မရဏလမ္း ဆံု

ဘာျမဴဒါႀတိဂံေဒသသည္ ကမာၻ႔ေရသခၤ်ဳိင္းမ်ားအနက္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ရံုမွ်မက လိ်ဳ႕ဝွက္ဆန္းၾကယ္၍ အသိရခက္လွေသာ ေရျပင္ႀကီးလည္း ျဖစ္သည္။ ယင္းေဒသတြင္ ေရျပင္၌သာ သေဘၤာႏွင့္လူတို႔ ေပ်ာက္ၾကရသည္ မဟုတ္၊ ထိုေရျပင္အထက္မွ ေကာင္းကင္ျပင္တြင္ ျဖတ္ေက်ာ္ပံ်သန္းသြားေသာ ေလယာဥ္မ်ားပင္ ထူးဆန္းစြာ ေပ်ာက္ခဲ့ၾကရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဘာျမဴဒါႀတိဂံေဒသကို မရဏလမ္းဆံု ဟူ၍ တင္စားၾကသည္။

■ ေခါင္းရႈပ္စရာ ျပႆနာ

ဘာျမဴဒါႀတိဂံဟူေသာ ေဝါဟာရကို ပထဝီဝင္ေဝါဟာရကို ပထဝီဝင္သုေသသီတစ္ဦးျဖစ္သည့္ ဗင္ဆင့္ အိတ္ခ်ဂါဒစ္ ဆိုသူက ၁၉၆၄ ခုႏွစ္တြင္ သူ၏ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္၌ အမွတ္မထင္ သံုးစဲြလိုက္ရာမွ ေပၚေပါက္လာျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုႀတိဂံေဒသသည္ အေမရိကန္ျပည္ ဖေလာ္ရစ္ဒါကမ္းေျခမွ ပြာတိုရီကိုသို႔ မ်ဥ္းေၾကာင္းဆဲြ၍ ယင္းမွ ေျမာက္ဘက္ရိွ ဗာမ်ဴဒါကြၽန္းသို႔ ဆက္လက္၍ဆဲြသြားၿပီး ထိုမွတစ္ဖန္ မူလ ဖေလာ္ရစ္ဒါကမ္းေျခသို႔ ျပန္ဆဲြသည့္ စိတ္ကူးထဲမွ ႀတိဂံတစ္ခုသာ ျဖစ္သည္။ ယင္းဖိုခေနာက္ သံုးပြင့္ဆိုင္ အတြင္း သက္ဆင္းမိေသာ ေရယာဥ္၊ ေလယာဥ္ ဟူသမွ် မည္သည့္သတင္းမွ ေနာက္ထပ္မၾကားသိရေတာ့ဘဲ စုန္းစုန္းျမဳပ္ ေပ်ာက္ကြယ္ရသည္ခ်ည္း ျဖစ္ေနသည္မွာ ယခုကဲ့သို႔ သိပၸံပညာထြန္းကားမႈ အားေကာင္းေနေသာ ေခတ္ႀကီးတြင္ ေခါင္းရႈပ္စရာျပႆနာတစ္ရပ္ ျဖစ္ေနေလသည္။ ပင္လယ္တြင္း၌ သေဘၤာပ်က္သည္ ဆိုလွ်င္ သာမန္အားျဖင့္ သေဘၤာေပၚမွ ဖိတ္အန္က်လာေသာ ဆီကြက္ႀကီးမ်ားသည္ ေရျပင္တစ္ေၾကာ၌ မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာအထိ ပံ်႕ႏွံ႔ေနတတ္သည္။ သေဘၤာေပၚရိွ အသံုးအေဆာင္ ပစၥည္းတို႔သည္လည္း ေရေပၚတြင္ ေပါေလာေမ်ာေနႏိုင္ၾကသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ လူေသအေလာင္းမ်ားပင္ ေရစီးအတိုင္း ပါလာႏိုင္ၾကသည္။ ဘာျမဴဒါႀတိဂံေဒသအတြင္း၌ ေပ်ာက္သြားေသာ သေဘၤာမ်ားကမူ သဲလြန္စဟူ၍ ဘာမွ်မေတြ႕ရေတာ့ေခ်။ အလြန္႔အလြန္ ကံႀကီးလြန္းသူမ်ားသာလွ်င္ မိမိတို႔၏ သဲထိတ္ရင္ဖို အေတြ႕အၾကံဳကို ျပန္လည္ေျပာႏိုင္ခဲ့ၾကသည္။ ထိုသူတို႔၏ ေျပာျပခ်က္မ်ားအရ ထိုေဒသတြင္ ျဖတ္သန္းမိေသာ ေလယာဥ္မ်ားသည္ ေကာင္းကင္၌ နိမ့္ခ်ည္ ျမင့္ခ်ည္ႏွင့္ လႈိင္းေပၚမွ ေလွကဲ့သို႔ ခံစားၾကရသည္ဟု သိရ၏။ ေလယာဥ္မႉးတို႔သည္လည္း ေရွ႕တူရူဆီတြင္ ဘာကိုမွမျမင္ရဘဲ ပတ္ဝန္းက်င္ ျမင္ကြင္းအားလံုး ေပ်ာက္ကြယ္၍ ေနၾကသည္။ မိမိတို႔ေလယာဥ္ မည္သည့္ေဒသ ေရာက္ေနသည္ကို မသိႏိုင္ၾကေတာ့ဟု ဆိုေလသည္။ ေလယာဥ္စက္ခန္းထဲရိွ စက္ခလုတ္ခံုေပၚတြင္ ကိရိယာအားလံုး ရပ္ဆိုင္းေနသည္ကိုသာ ေတြ႕ရတတ္ၾကသည္။ ယင္းသည္ ဘာျမဴဒါႀတိဂံေဒသတြင္ အခ်ိန္ႏွင့္ ေနရာတို႔ ေပ်ာက္ေနျခင္း သေဘာပင္ ျဖစ္ေလသည္။ ထိုမွ်မက ေရဒီယို အဆက္အသြယ္လည္း လံုးဝေပ်ာက္ကြယ္သြားကာ အသံတိတ္ ကမာၻေလးတစ္ခုအျဖစ္ ဖန္တီးျဖစ္ေပၚလာတတ္ေလ့ ရိွသည္။ ဘာျမဴဒါႀတိဂံ ကဲ့သို႔ အုတ္ေအာ္ေသာင္းနင္းမျဖစ္ေသာ္လည္း အလားတူ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းေသာ ေရသခၤ်ဳိင္းႀကီးတစ္ခုလည္း ရိွေပေသးသည္။ ယင္းမွာ ပစိဖိတ္သမုဒၵရာတြင္းမွ ဗိုနင္ကြၽန္းစု၏ အေရွ႕ဘက္တြင္ ရိွသည္။ ဂ်ပန္ျပည္မွ ဆိုလွ်င္ ေတာင္ဘက္က်သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ယင္းေရသခၤ်ဳိင္းထဲတြင္ ဂ်ပန္ငါးဖမ္းသေဘၤာမ်ား အမ်ားဆံုး ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့ၾကရသည္။ ဒုတိယကမာၻစစ္ ၿပီးဆံုးေသာအခါ အေမရိကန္ေလတပ္အေျခစိုက္စခန္း ထားရိွရာ ဂူအမ္ကြၽန္းႏွင့္ ဂ်ပန္ျပည္တို႔အၾကား ကူးလူးပံ်သန္းၾကေသာ အေမရိကန္ စစ္ေလယာဥ္တို႔ပါ ထပ္မံေပ်ာက္ဆံုးၾကရျပန္သည္။

■ ေရသခၤ်ဳိင္းမ်ား

သိပၸံပညာျဖင့္ ေျဖရွင္း၍ မရေသးေသာ ကိစၥရပ္မ်ား ေလ့လာေရးအသင္းႀကီးကို လက္မြန္မဆြ တည္ေထာင္ခဲ့ေသာ အိုင္ဗန္တီ ဆင္ဒါ့ဆန္ ဆိုသူ သုေတသီ၏ အလိုအရ ကမာၻ႔သမုဒၵရာ ၇ စင္းတို႔တြင္ အႏၲရာယ္ႀကီးေသာ ေရသခၤ်ဳိင္းႀကီးေပါင္း ၁၂ ခု ရိွသည္ဟု သိရသည္။ ထိုစာရင္းမွ အထက္ပါ ေရသခၤ်ဳိင္းႀကီး ၂ ခုကို ႏုတ္လိုက္ေသာ္ ၁၀ ခု က်န္သည္။ ယင္းတို႔သည္ ကမာၻ႕ေျမာက္ဘက္ျခမ္း၌ ၅ ခု၊ ေတာင္ဘက္ျခမ္း၌ ၅ ခုစီ ရိွၾကသည္။ ေျမာက္ဘက္မွ ေရသခၤ်ဳိင္းႀကီးမ်ားသည္ ေလာင္ဂီ်တြဒ္ ၇၂ ဒီဂရီခန္႔တြင္ ဗဟိုျပဳလ်က္ ရိွ သည္။

အခ်ိဳ႕ေသာ သိပၸံပညာရွင္တို႔ကမူ ထိုေရသခၤ်ဳိင္းမ်ားရိွရာ ေဒသတစ္ဝိုက္၌ သံလိုက္ဆဲြအားမ်ား ျပင္းထန္စြာ က်ေရာက္ေနလိမ့္မည္ဟု ထင္ျမင္ၾကသည္။ အခိ်ဳ႕ကလည္း အာကာသထဲမွ ေကာ့စမစ္ေရာင္ျခည္တို႔က စုပ္ယူလိုက္သျဖင့္ အေငြ႕ျဖစ္ၿပီး ေပ်ာက္ကြယ္သြားျခင္းျဖစ္သည္ဟု ယူဆၾကသည္။

■ ႏူထရီႏို စက္ဝန္း

အမွန္ဆိုေသာ္ အာကာသထဲမွ က်လာေသာ ဓာတ္မႈန္တို႔ကား မိ်ဳးမည္မခဲြျခားႏိုင္ေလာက္ေအာင္ပင္ မ်ားျပား ရႈပ္ေထြးၾကပါေပ၏။ ထိုဓာတ္မႈန္တို႔သည္ အခိ်န္ႏွင့္အမွ် လူတို႔ေနရာ ဤကမာၻကို ထိမွန္က်ေရာက္လ်က္ ရိွသည္။ ယင္းတို႔အနက္ အခိ်ဳ႕မွာ အလြန္ထူးျခားဆန္းၾကယ္ေသာ ဂုဏ္သတၱိ ရိွၾကေလသည္။

ႏူထရီႏို (ေခၚ) ဓာတ္မႈန္သည္ ယင္းဓာတ္မႈန္က်ေရာက္ရာ နယ္ပယ္တြင္ ေျမဆဲြအားမရိွဘဲ ေပ်ာက္ေနတတ္သည္။ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္ အဖိုအမတို႔လည္း မရိွေပ။ ျဒပ္ကိုလည္း အေကာင္အထည္ ေပ်ာက္သြားေစႏိုင္သည္။ အခ်ဳပ္အားျဖင့္ ရူပေဗဒဂုဏ္သတၱိအားလံုးပင္ ယင္း ႏူထရီႏိုစက္ကြင္း နယ္ပယ္တြင္ ေပ်ာက္ကြယ္ေနႏိုင္ေပသည္။ ဗာျမဴဒါႀတိဂံေရျပင္တစ္ဝိုက္၌ ႏူထရီႏိုစက္ဝန္း ျဖစ္ေပၚႏိုင္သေလာဟု အခိ်ဳ႕သိပၸံပညာရွင္တို႔က ယူဆၾကသည္။

Source - Orginal Writer