สวัสดีเพื่อนๆชาว steemit ทุกคน วันนี้ขอมาพูดเรื่องความรักกันสักหน่อย ก็จากประสบการณ์ที่เจอกับประสบการณ์ของคนรอบข้าง
ความรักแรกๆอะไรก็ดูดีแต่พอนานๆไปทำไมจืดจางเร็วจัง หรืออาจจะเป็นเพราะสภาพสังคม สิ่งแวดล้อม โซเชี่ยวต่างๆ มันทำให้พฤติกรรมของคนเราเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ไม่รักกันยาวนานเหมือนรุ่นพ่อแม่เลย
ความรักมักเข้าใจยาก คนที่พยายามทำดี ยอมทุกอย่าง บางครั้งก็ไม่ทำให้คนจะไปกลับมารักเราเหมือนเดิม คนที่รักมากกว่าสุดท้ายก็จะทนยอมซะทุกอย่างแม้รู้ว่าอีกคนทำผิดอย่างไรก็ตาม ใจมันยึดติดใจไม่เข้มเข็ง จนมีคำกล่าวที่ว่าความรักทำให้คนตาบอด จนไม่กล้าที่จะปล่อยให้เขาจากไปทั้งๆที่เขาทำร้ายขนาดไหนก็ตาม
ประสบการณ์ด้านความรักของแต่ละคนไม่เท่ากันคนที่เคยผ่านประสบการณ์ที่ย่ำแย่มาก็จะเข้มแข็งกว่าคนที่ไม่เคยเจอ ซึ่งการที่เราจะรักใครสักคนเราหันกลับมารักตัวเองให้เท่าๆกับรักคนอื่นแล้วหรือยัง รักพ่อ รักแม่ มากพอๆกันหรือยัง บางครั้งก็รู้ว่าทำยากแต่เมื่อถึงเวลาก็ต้องปล่อยวาง เรียนรู้ชีวิตว่าต้องมีการเกิด แก่ เจ็บ ตาย มีพบก็ต้องมีจาก อย่างไรก็ตามใครที่กำลังเศร้าก็ขอเป็นกำลังใจให้ผ่านไปได้ด้วยดีนะคะ
วันนี้จะออกแนวปลงๆธรรมะหน่อยๆอ่ะคะ 555 อย่างไรก็ขอขอบคุณทุกคนที่ติดตามอ่านจนจบนะคะ
