x"ေတာရိုင္းပန္းေလး"
part ( 5 )
**************
ဦးလူေမာ္ ရဲ့နာေရးျပီးသည္ႏွင့္ တစ္အိမ္လုံးကတိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေနေတာ့သည္။
ေနတံခြန္လဲ အိမ္ျပန္သင့္ျပီ သုိ့ေပမယ့္ သူ့ေျကာင့္ ဦးလူေမာ္ကဆုံးပါးသြားခ့ဲ သည္ ပ်ိ ဳမဒီ တစ္ေယာက္ထဲသူ ဘယ္လုိထားခ့ဲရမည္နည္း
သူတာဝန္ယူသင့္သည္ သည္မိန္းကေလးရဲ႕ းဝတ္ေနေရး ကအစ သူမဘဝတစ္ေလ်ွာက္လုံးကုိ သူတာဝန္ယူဖို့ ဆံုးျဖတ္လုိက္သည္။
"ပ်ိ ဳ မဒီ "
တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္မႈ ကုိေနတံခြန္ ျဖိဳခြင္းလုိက္သည္
ပ်ိ ဳ မဒီ မ်က္ရည္ေတြျကားမွ ေနတံခြန္ကုိလွမ္းျကည့္ေနသည္
သူတို့ေရွ႔တြင္ေတာ့ ဦးလူေမာ္န့ဲ သူ့ဇနီးရဲ႕ ေျမပုံရွိေနသည္။
"ကုိယ့္ေျကာင့္ အခုလုိျဖစ္ခ့ဲရတ့ဲ အတြက္ ကုိပ်ိ ဳမဒီ ကုိတာဝန္ယူပါရေစ"
"ကုိယ္န့ဲအတူ ရန္ကုန္ကုိလုိက္ခ့ဲပါေနာ္"
ပ်ိ ဳမဒီ ေခါင္းခါလုိက္သည္ သူတစ္ပါးကုိအားကုိးျပီးသူမ ဘဝတြင္မရပ္တည္ခ်င္ေပ။
"ျငင္းလုိ့မရဘူး ပ်ိ ဳမဒီ ဒါကမင္းအေဖရဲ႕ ေနာက္ဆုံးဆႏၵပါ"
"သူ႔ရဲ႕ေနာက္ဆုံးထြက္သက္မွာ သူကုိယ္တိုင္ေတာင္းဆိုခ့ဲတာ မင္းလုိက္ခ့ဲရမယ္"
ပ်ိ ဳမဒီ အ့ံျသေသာမ်က္ဝန္းေလးေတြန့ဲျကည့္ေနမိသည္ သူမအေဖကဒီ လူကုိ အ့ဲေလာက္ေတာင္ပဲယံုျကည္ခ့ဲသလား သူခ်စ္ရတ့ဲသမီးကုိအပ္ႏွံထားခ့ဲသည္လား
ပ်ိ ဳမဒီ စကားကုိလႊဲပစ္လုိက္သည္ သူမဒီရြာေလးကေနဘယ္ကုိမွ မသြားခ်င္ေပ
"အေဖ့ကုိဒီမွာ ဘာလုိ့ျမဳွပ္ခ့ဲလဲသိလား"
"ဟင့္အင္း မသိဘူး"
"အေဖက အေမဆုံးသြားေတာ့ အေမ့ကုိေျမျမွဳပ္ေပးရင္း ေျပာခ့ဲတယ္"
"သူလဲတစ္ေန့ျကရင္ အေမ့နားမွာပဲ လာေနပါ့မယ္တ့ဲ ဒါေပမယ့္ က်ြန္မ အရြယ္မေရာက္ေသးလုိ့ သူေစာင့္ေရွာက္ဖို့ ခဏေနခ့ဲမယ္တဲ႕ေလ"
"ဟင္"
ေနတံခြန္ အလြန္ပင္အ့ံျသသြားသည္ ဦးလူေမာ္ကဇနီးအေပၚမွာေရာသမီးအေပၚမွာပါလြန္စြာသစၥာရွိျပီး ခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူပဲေလ
"အခုေတာ့ အေဖ ဆႏၵျပည့္သြားပါျပီ"
ပ်ိ ဳမဒီေျပာေနရင္း မ်က္ရည္ေလးေတြကဝဲလာသည္ မ်က္ေတာင္ဖ်ားေလးန့ဲ ပုတ္ခတ္ျပီး ေျဖသိမ့္ေနပုံက သနားစဖြယ္
"ပ်ိ ဳ မဒီ ကုိယ္န့ဲ ရန္ကုန္ကုိလုိက္ခ့ဲပါေနာ္"
"တကယ္လုိ့ မင္းမလုိက္ဘူးဆိုရင္ ကုိယ္လဲဒီရြာမွာပဲေနရလိမ့္မယ္"
"ဦးေလးရဲ႕ စကားကုိလြန္ဆန္လုိ့မရဘူးေလ"
ေနတံခြန္အေျပာေျကာင့္ ပ်ိ ဳမဒီ ဆုံးျဖတ္ရခက္သြားသည္
ကုိယ့္ေျကာင့္န့ဲသူတစ္ပါးရဲ႕လမ္းကုိမပိတ္ပင္ရဘူးလုိ့ အေဖကမွာခ့ဲဖူးတယ္ေလ
ကုိယ္လုပ္ရပ္ကသူတစ္ပါးစိတ္ခ်မ္းသာမယ္ဆို စြန့္လႊတ္အနစ္နာခံရဲရမယ္တဲ႕
အေဖကုိယ္တိုင္လဲသူမအေပၚအ့ဲလုိပဲေနခ့ဲသည္
အေဖ့ရဲ႕ေနာက္ဆုံးစကားကုိသူမ လုိက္နာရမည္
သူမအတြက္ဘယ္ေလာက္ပဲခက္ခဲပါေစသူမရင္ဆိုင္မည္။
"ပ်ိ ဳ "
"နင္တကယ္ သြားေတာ့မွာေပါ့ေနာ္"
"အင္း"
"နင္ကလည္းဟာ နင္မရွိရင္ငါကဘယ္သူကုိအေဖာ္လုပ္ရမွာလဲဟာ"
ေစာထီးစကားေျကာင့္ ပ်ိ ဳမဒီ မ်က္ရည္ဝဲသြားသည္
"ငါသြားခ်င္လုိ့မဟုတ္ပါဘူး ေစာထီးရယ္ "
"ငါ့အေဖရဲ႕ ေနာက္ဆုံးဆႏၵအရ ငါသူေ႒းေလးန့ဲလုိက္သြားမွရမယ္"
"ငါနားလည္ပါျပီဟာ နင္သြားပါ"
"ဟီးးး "
ေစာထီးရဲ႕ငုိသံကက်ယ္ေလာင္လြန္းလွသည္ ေနတံခြန္ပစၥည္းေတြသိမ္းေနရာမွ လွမ္းျကည့္လုိက္မိသည္။
"ေစာထီး ဘာလုိ့ငုိေနတာလဲ"
"က်ြန္ေတာ္က ပ်ိ ဳန့ဲတစ္ခါမွ မခြဲဖူးဘူးသူေ႒းေလးရဲ႕"
"ဟင္ အခုေရာ ဘယ္သူကခြဲခိုင္းလုိ့လဲ"
"သူကသူေဌးေလးန့ဲလုိက္ရေတာ့မွာေလ က်ြန္ေတာ္တို့ ဘယ္ေတြ႔ရပါ့မလဲ"
ေစာထီး ရဲ႕ပုံစံကုိျကည့္ျပီး ေနတံခြန္ျပံဳးလုိက္မိသည္။
"ဟုတ္တယ္ေလ ပ်ိ ဳမဒီ တစ္ေယာက္ထဲမွ မဟုတ္တာ သူအေဖာ္ရေအာင္ မင္းပါလုိက္ခ့ဲရမွာေလ"
"ဗ်ာ……"
ေစာထီးရဲ႕ အ့ံျသဝမ္းသာမ်က္ႏွာျကီးက ျပံဳးျဖီးေနေတာ့သည္
"တကယ္လား သူေ႒းေလး"
"တကယ္ေပါ့ သြားအဝတ္အစားေတြသြားထည့္"
"ေဟးးးး ပ်ိ ဳ ငါလုိက္ရေတာ့မယ္တ့ဲ"
"ေပ်ာ္လုိက္တာ နင္မေပ်ာ္ဘူးလား "
"ေပ်ာ္တာေပါ့"
ပ်ိ ဳမဒီန့ဲ ေစာထီးတို့ ေပ်ာ္ရႊင္စြာခုန္ေပါက္ေနေတာ့သည္ ထိုျမင္ကြင္းကုိျကည့္ျပီးေနတံခြန္လဲ ပိီတိျဖစ္ေနမိေတာ့သည္။
ထိုအခါမွ ႏွစ္ေယာက္သားသတိရျပီးျငိမ္သြားျကသည္
"သြားေလ အဝတ္အစားေတြသြားထည့္"
"ေျသာ္ ေအးေအး "
"သူေ႒းေလး ခဏေစာင့္ေနာ္"
ေနတံခြန္ ေခါင္းျငိမ့္ျပလုိက္သည္ ေစာထီးလဲ အဝတ္အစားေတြ အေျပးအလႊား ယူေလေတာ့သည္
ရန္ကုန္ျမိဳ႕ဆိုတာျကီးကုိယခုမွ ေသခ်ာျမင္ဖူးေသာသူတုိ့အတြက္ အထူးအဆန္းပင္
"'ဟာ ဟုိမွာျကည့္စမ္း ဟုိမွာျကည့္စမ္းTV အျကီးျကီးပဲ "
"ဟင္ ဟာဟုတ္တယ္ အျကီးျကီးေနာ္တို့ရြာကထက္ပုိျကီးတယ္"
"ျမိဳ႕လယ္ေခါင္မွ ပိတ္ကားျကီးကုိျကည့္၍ ဝမ္းသာအားရ ေအာ္ေနေသာသူႏွစ္ေယာက္ကုိျကည့္၍ ေနတံခြန္ကားေမာင္းရင္းျပံဳးေနမိေတာ့သည္
"တီ ……တီ"
အိမ္ေရွ႔ျခံဝင္ ဝမွ ဟြန္းတီးလုိက္သည္။
"ဟယ္ ကားသံျကားတယ္ ျဖဴ ျဖဴ ေရ တံခါးသြားဖြင့္ပါဦး"
ေနတံခြန္ ကားကုိအိမ္ထဲသုိ့ေမာင္းဝင္လာခ့ဲသည္။
ေဒၚျမတ္ႏိုးလဲ အိမ္အေပါက္ဝ သုိ့ထြက္၍ ေနတံခြန္ကုိျကုိေနေတာ့သည္။
"သား ဒီတစ္ခါနည္းနည္းျကာတယ္ေနာ္ ဘယ္လုိလဲ ပုံေကာင္းေကာင္းေလးေတြရခ့ဲလား"
ေဒၚျမတ္ႏိုး ေနတံခြန္ကုိျကည့္ ၍ေမးလုိက္မိသည္
"ဟုတ္ အန္တၤီ ကိစၥေလးတစ္ခုေျကာင့္ ေနာက္က်သြားတာ"
"ေျသာ္ ေအးေအး"
"လာေလ ဆင္းခ့ဲ"
ေနတံခြန္ကားထဲသုိ့ငု့ံျကည့္ျပီးတံခါးဖြင့္ေပးကာေခၚလုိက္သည္။
ေနတံခြန္ကုိျကည့္၍ ေဒၚျမတ္ႏိုးလဲ ကားေနာက္ခန္းထဲသုိ့ မ်က္လုံးကေရာက္သြားေလသည္။
ကားေပၚကဆင္းလာေသာ ေကာင္ေလးန့ဲ ေကာင္မေလးကုိျကည့္ျပီးအ့ံျသေနမိသည္
သူျမင္ဖူးေသာပုံသ႑ာန္ေတြမဟုတ္တာေတာ့အမွန္ေပ
"သူတို့က"
ေဒၚျမတ္ႏိုးလက္ညိဳးထိုး၍ အ့ံျသတျကီးေမးလုိက္မိသည္
"က်ြန္ေတာ္ေခၚလာတာပါ အန္တီျမတ္"
"ဟင္ ဘာလုိ့လဲ တံခြန္ရဲ႕"
"ဒီအိမ္မွာ သူတို့ကုိေနဖို့ေခၚလာခ့ဲတာပါ ဒီကိစၥေတြ အကုန္လုံး က်ြန္ေတာ္ရွင္းျပပါ့မယ္"
"အခု အနားယူပါရေစ အရမ္းပင္ပန္းေနလုိ့"
"ေျသာ္ ေအးေအးနားပါကြယ္ "
"လာ လာ ျဖဴျဖဴေရ အခန္းေလးစီစဥ္ေပးပါဦးကြယ္"
"ဟုတ္ျကီးျကီး"
"'ကဲ သြားသြား နားျက"
"လာ ပ်ိ ဳမဒီ ဒီအခန္းမွာေနရမယ္ေနာ္ "
"ဟုတ္ အနားယူလုိက္ေနာ္"
ေနတံခြန္ ပ်ိ ဳမဒီကုိအခန္းျပျပီးသည္ႏွင့္ ျပန္ထြက္လာခ့ဲသည္။
"'ေစာထီးကဒီဘက္အခန္းေနာ္"
"ရပါတယ္ သူေဌးေလးရယ္ က်ြန္ေတာ္ကမီးဖုိေခ်ာင္မွာလဲေနတတ္ပါတယ္ဗ်ာ"
"ရပါတယ္ေစာထၤီးရယ္ ဒီအခန္းမွာေနေနာ္"
"ဟုတ္က့ဲ သူေဌးေလး"
သူမ အခန္းထဲသုိ့ဝင္ျကည့္လုိက္သည္ တစ္ေယာက္အိပ္ကုတင္ န့ဲေမြ႔ယာ ျကီး အခန္းေလးကရွင္းသန့္ျပီးေမႊးျကုိင္ေန၏
တစ္ခန္းလုံးအဖိုးတန္ပစၥည္းေတြခ်ည္းပဲ သူမထိုအရာေတြကုိျကည့္ျပီးအ့ံျသေနမိသည္
ဒီလုိေနရလိမ့္မည္ဟု တစ္ျကိမ္တစ္ခါမွ မစဥ္းစားဖူးေခ် ။
အေဖကုိသတိရမိသည္ သူမဘဝအတြက္ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္ထိ အေကာင္းဆုံးေတြဖန္တီးေပးခ့ဲျခင္းပင္။
part ( 6 )ေမ်ွာ္