အေတြး ႐ႈပ္႐ႈပ္ အေျဖထုတ္ (@aggamun)

ကြ်န္ေတာ္ ကေလးေတြကို စာသင္ေပးတယ္ ဆိုတာ ခ်စ္လွစြာေသာ #MSU ညီအစ္ကို ေမာင္နွမမ်ား သိျပီးေလာက္ျပီ ထင္ပါတယ္။ ႀကီးႀကီး က်ယ္က်ယ္ က်ဴရွင္ႀကီး ဖြင့္ျပီး သင္ေပးတာေတာ့ မဟုတ္ရပါဘူးဗ်ာ။ ေက်ာင္းတုန္းက စာေလးဘာေလး နည္းနည္းပါးပါး လိုက္လုပ္ထားေတာ့ ရပ္ကြက္ထဲ သတင္းေကာင္းေလး ထြက္တဲ့ အရွိန္ေလးနဲ႕ မွိန္းျပီး အနီးအနားက ကေလး တစ္ေယာက္ နွစ္ေယာက္ ေလာက္ကို ေလ့က်င့္ သင္ၾကားေပးတာပါ။ အတန္းႀကီးလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ မူလတန္း ပထမနွစ္ ဖရက္ရွာ ေလးေတြပါ ခင္ဗ်။

ေသေသ ခ်ာခ်ာ စစ္စစ္ေပါက္ေပါက္ ေရတြက္ၾကည့္မွ ေက်ာင္းသား အားလံုးေပါင္း ငါးေယာက္ထဲ ပါ။ ဒီေနရာမွာ ေရာ့ခ္ကာႀကီး ကိုေလးျဖဴ စကား ငွားေျပာရရင္္ တစ္ဝက္ေလာက္က ကြ်န္ေတာ့ အမ်ိဳးေတြပါ။ ဟုတ္တယ္ေလ ဘာရယ္ ညာရယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ လူရွိန္ေအာင္လို႕ ကိုယ့္ညီႏွစ္ေယာက္ မရမက ေခၚသင္ပလိုက္တယ္္ ဘယ္ရမလဲ။ ဒင္းတို႕ ႏွစ္ေကာင္ကလည္းဗ်ာ ကြ်န္ေတာ္ကို ခ်စ္တာရယ္ စာသင္တာ ေကာင္းလို႕ရယ္ ထင္တယ္ ဟိုေန႕က ကြ်န္ေတာ္ ေနမေကာင္းလို႕ တစ္ရက္ေလာက္နားလိုက္တာ အိုင္ယာလန္ ထီေပါက္သလို ေပ်ာ္သြားတယ္တဲ့ေလ။ ေၾသာ္ လွ်ာရွည္ျပီး ကိုယ္က စံုစမ္းမိသည္ကိုး။ ဒါေတာင္ ေနာက္ေန႕ စာလာသင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့ကို တစ္ရက္တည္း ဖ်ားရေကာင္းလား ဆိုတဲ့ မ်က္နွာေပးေတြနဲ႕ " ေနေကာင္း တာေသခ်ာလို႕လား " တဲ့။ ကိုင္း ဒါဆို ကြ်န္ေတာ္ ဦးေဆာင္ ထားတဲ့ တပ္မဟာႀကီး အင္အားကို ခန္႕မွန္းမိေလာက္ေရာေပါ့ဗ်ာ။

ကြ်န္ေတာ္ ငယ္ငယ္က အေတြးတစ္ခု ရွိခဲ့တယ္ဗ်။ ဘာလို႕မ်ား ငါးတန္း ေရာက္မွ ေလးတန္းက စာေတြ ျပန္ေလ့လာလို႕ ေကာင္းေနသလဲ။ ေလ့လာလိုက္တိုင္းမွာ ေခါင္းထဲကို ေလွ်ာခနဲ ေလွ်ာခနဲ ဝင္ဝင္သြားသလို မွတ္ဉာဏ္လည္း ၾကာႀကာျမဲေစတယ္လို႕ ခံစားမိေနတာလည္း ဆိုတဲ႔ အေတြးေလးပါ။ ေလးတန္းတုန္းကေတာ့ က်က္လိုက္မွတ္လိုက္ရတဲ့ စာေတြကေလ ေဟာ ငါးတန္းလည္း ေရာက္ေရာ လြယ္လိုက္တာ ျဖစ္ကေရာပဲ။ ဒါကို လြယ္လြယ္ေတြးၾကည့္ရင္ ေတာ့ " ဟာကြာ ဒါေလးမ်ား အတန္းႀကီး ေတာ့ အတန္းငယ္က ပိုလြယ္ေနလို႕ေပါ့ဟ " ဆိုျပီး ေတြးနိုင္ေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ္ ဒီအေျဖကို အားမရဘူးဗ်ာ။ အေျဖက အၾကမ္းစားခ်ည္း ဆန္ေနသလိုပဲ။ ဥပမာ ေျပာရရင္ " ေကာင္းကင္ႀကီး ဘာေၾကာင့္ျပာတာလဲ။ သဘာဝေၾကာင့္ေပါ့ဟ " ဆိုသလို ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ ဒီအေတြးကို သိမ္းထားရင္း အေျဖရွာေနမိတယ္။ ေဟာ အခုေတာ့ အေျဖရဖို႕ လမ္းစ ေပၚလာခဲ့ျပီေလ။

ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ ပဥၥမံ တပ္သားေတြ အေၾကာင္း နည္းနည္း ေျပာျပရဦးမယ္ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ့ညီ ဝမ္းကြဲေလးက ဒုတိယတန္းပါ။ ကေလးတို႕ ထံုးစံ အတိုင္း သြက္သြက္လက္လက္ေလးေပါ့။ မွတ္ဉာဏ္ေလးက ေကာင္းတဲ့ အျပင္ အသားအေရကလည္း ျဖဴေဖြးထ ေနေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ခ်စ္ဖို႕ေကာင္းတဲ႔ ကေလးေပါ့။ သူ႕ထူးျခားခ်က္အေနနဲ႕ တစ္ခါတေလ နည္းနည္းေတာ့ လူႀကီးဆန္တတ္တာ ေလးေတြရွိတယ္။ ဥပမာ ေျပာရရင္ ထမင္းစာလို႕ ေကာင္းတယ္ လို႕ မေျပာဘူး။ ထမင္းစားတာ ျမိန္တယ္တဲ႔။ ဘယ္သူေျပာတာ ၾကားထားလည္း မသိ။ မ်က္နွာကလည္း ခ်ိဳေတာ့ အားလံုးရဲ႕ အသည္းေက်ာ္ေပါ့ဗ်ာ။ စာနဲ႕ ပတ္သတ္လို႕ ရွိရင္ စာေရးတာ တိက်တယ္။ သပ္ရပ္တယ္။ အပိုအလို မရွိဘူး။ ဒါေပမဲ့ နည္းနည္း ၾကာသြားရင္ သိပ္မသိေတာ့ဘူး။ ကေလးဆိုေတာ့ ေဟ့ ဒါဖတ္ဆို ဖတ္လိုက္တယ္။ ဒါေရးဆို ေရးလိုက္တယ္။ သခ်ၤာတြက္ရင္ သိသာတယ္။ အေပါင္း အႏႈတ္ကို နွစ္ခါ နွစ္ခါ ျပန္သင္ရတယ္။ သခၤါရ ေပါ့ဗ်ာ။ နည္းနည္းေလာက္မ်ား ၾကာသြားလို႕ ျပန္တြက္ခိုင္းၾကည့္ အစကေနသာ ျပန္သင္ေပးရျပီသာမွတ္။

ေနာက္ထပ္ တစ္ေယာက္ကေတာ့ ပထမတန္းပါ။ သူကေတာ့ အိမ္နီးခ်င္း ကေလးပါ။ ထူးျခားတာက သူေက်ာင္းစ အပ္ေတာ့ အသက္ျပည့္ဖို႕ နွစ္လလိုေသးတာနဲ႕ တစ္နွစ္ေအာက္ထားတဲ့ ကေလးေပါ့။ တကယ္ ဆို ကြ်န္ေတာ္ညီ ဒုတိယတန္းေကာင္နဲ႕ တစ္တန္းတည္း တက္ေနရျပီေလ။ ဒီကေလးကေတာ့ လိမၼာေရးျခား အေတာ္ရွိတဲ႔ ကေလးတစ္ေယာက္ပဲဗ်ာ။ အေဖေခ်ာ အေမေခ်ာမို႕ ကေလးကေတာ့ ေျပာစရာမလိုေအာင္ ပါပဲ။ တကယ့္ မင္းသားရုပ္ဗ်။ တစ္ဦးတည္းေသာ သားဆိုေတာ့ တကယ္ကို နုနုဖတ္ဖတ္ ကေလးရယ္ေလ။ ပညာကိုလည္း သာမန္ကေလးထက္ကို လိုလိုလားလားရွိပါတယ္။ ဒီေတာ့ သူ႕ကို စာသင္ရတာမခက္ခဲလွပါဘူး။ စာသင္ရတာ ေလွ်ာခနဲ ေလွ်ာခနဲဆိုေတာ့ အခုဆို သင္ခန္းစာေတြကို ဒုတိယေၾကာ့ ျပန္သြားေနနိုင္ပါျပီ။ ဒါေတာင္ ကြန္ေတာ္က တစ္ေန႕ စာသံုးမ်က္နွာ ထက္ ပိုမသင္ပါဘူး။ အိမ္စာ တစ္မ်က္နွာထက္ ပိုမေပးပါဘူးဗ်ာ။ ကေလးေတြ ကစားခ်ိန္မရမွာစိုးလို႕။ စာသင္တာ တစ္ပတ္ငါးရက္ တစ္ရက္ နွစ္နာရီခြဲ ဒါေတာင္ ပံုဆြဲခ်ိန္ ပံုေျပာခ်ိန္ အ႐ုပ္ေခါက္ခ်ိန္ ကို အဲ႔အထဲက ယူေသးတာ။

ဒီေနရာမွာတင္ ကြ်န္ေတာ္ အဲသည့္ ကေလးနွစ္ေယာက္ကို ယွဥ္စဥ္းစား မိေတာ့တာပါပဲဗ်ာ။ တစ္ေယာက္က အသက္ျပည့္တယ္ ဉာဏ္ေကာင္းေပမဲ့ သင္ခန္းစာကို ကြ်န္ေတာ္တို႕ တုန္းကလိုပဲ အားစိုက္ေနရတယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္က က်ေတာ့ အသက္ေက်ာ္တယ္ ဉာဏ္ရည္က ထူးထူးျခားျခား မရွိေပမဲ့ သင္ခန္းစာေတြကို သက္ေတာင့္ သက္သာ ေလ့လာနိုင္ေနတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ဆိုလိုခ်င္တာက အသက္ေက်ာ္တဲ့ ကေလးဟာ သင္ခန္းစာေတြကို ေလ့လာ မွတ္သားဖို႕ ဦးေနွာက္က အသင့္အေနအထား ေရာက္ေနတယ္။ ကြ်န္ေတာ့ညီကေတာ့ ဉာဏ္ေကာင္းေပမဲ့ ဦးေနွာက္ရဲ႕ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ က သင္ၾကားရတဲ့ စာေပနဲ႕ မမွ်တဘူးလို႕ ခံစားမိလိုက္တယ္ဗ်ာ။ မွ်တတယ္ ဆိုရင္ေတာင္ ကြက္တိ ျဖစ္ေနတယ္ေပါ့ ခင္ဗ်ာ။ ဒါေတာင္ သင္႐ိုးသစ္ ျဖစ္ေနလို႕ ေပါ့။ သင္႐ိုးေဟာင္း သာဆို ရင္ေတာ့ သူတို႕ေတြ ေသခ်ာတယ္ ေခါင္းထဲ ဘာမွ က်န္မွာ မဟုတ္ဘူးဗ်ာ။

သည္ေနရာမွာ တင္ ကြ်န္ေတာ္ လိပ္ခဲတည္းလဲ ျဖစ္ေနတဲ႔ အေျဖကို ရွာေဖြ ေတြ႕ရွိလိုက္ပါျပီ။ ကြ်န္ေတာ္ အတန္းႀကီးေရာက္တဲ့ အခါ အတန္းငယ္ေတြရဲ႕ စာေတြဟာ ပိုလြယ္ေနတယ္ ေလ့လာရ ပိုျပီး ေလွ်ာေလွ်ာ ရွဴရွဴ ရွိိေနတာဟာ ကြ်န္ေတာ့ရဲ႕ ဦးေနွာက္က အဆင္သင့္ ျဖစ္သြားလို႕ ပါပဲ။ ကြန္ျပဴတာ စကားနဲ႕ ေျပာ႐ရင္ေတာ့ RAM ေတြဟာ run ရမယ့္ program ထက္ ပိုေနသလိုေပါ့ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ကေလးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား စာသင္ရတာကို ေၾကာက္ ေၾကာက္လာတာဟာ၊ စာရွင္းျပတဲ့ အခါ အလြယ္တကူ သေဘာ မေပါက္နိုင္တာေတြဟာ တျခားအခ်က္ေတြ ရွိနိုင္ေသးေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ္ေတြးမိတဲ့ ဦးေနွာက္ အဆင္သင့္ မျဖစ္ေသးတာေတြလည္း ပါလိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကေလးမိဘေတြကို ကေလးတစ္နွစ္ေလာက္ ေက်ာင္းအပ္ ေနာက္က်႐ံုနဲ႕ ဘာမွ မျဖစ္သြားပါဘူး။ ပိုေတာင္ေကာင္း လာဦးမွာပါလို႕ ကြ်န္ေတာ္ လက္လွမ္းမီ သေလာက္ ေျပာမိေတာ့ တာပါပဲဗ်ာ။ ကဲ မိတ္ေဆြတို႕ေရာ ကြ်န္ေတာ္ အေတြးကို ဘယ္လိုျမင္မိပါသလဲဗ်ာ။