ေနာက္ေန႔႐ုံးတက္ေတာ့ ဦးမ်ိဳးခ်စ္က ေျပာတယ္။
မေန႔ညက ေသာက္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေသာက္လိုက္တာ မ်ားသြားတယ္။
လမ္းမွားၿပီး စက္ဘီးနင္းသြားတာ ပုဇြန္ေတာင္ ေရာက္သြားမွသိတယ္။
ၿပီးမွ အလုံဖက္ ျပန္လွည့္ရတယ္တဲ့။
က်ေနာ္က စာေရးျဖစ္ၿပီဆိုေတာ့ စားပြဲတစ္လုံးေပးတယ္။
အ႐င္က က်ေနာ့္အတြက္ ထိုင္စရာ ကုလားထိုင္ေတာင္ မ႐ွိဘူး။
ဦးဘလင္းရဲ႕ စားပြဲကို ေပးတာ။
စိုက္ခင္း႐ုံးဖ်က္မွာဆိုေတာ့ ဦးဘလင္းကို ဆက္မခန္ ့ေတာ့ဘူး။
ပင္စင္ေပးတာလဲ အဟုတ္ဘူး။
သူက ပင္စင္ယူၿပီးမွ ႐ုံးမွာ ျပန္လုပ္ေနတာ ဆိုေတာ့။
ဒါေပမဲ့ သူက လစာမရလဲ ႐ုံးေတာ့လာတက္ေနတယ္။
သူက လက္ႏွိပ္စက္စာေရးမ မတင္တင္ဝင္းရဲ႕အေဖ။
႐ုံးမလာရ မေနႏိုင္ဘူး၊ အိမ္မွာ မေနတတ္ေတာ့လို႔။
လစာဝင္ေငြ မရိွလို႔ သန္လ်င္က သီတာသေဘၤာ စီးလာၿပီး ပုဇြန္ေတာင္ကေန ပန္းဆိုးတန္းထိ လမ္းေလ်ွာက္လာတယ္။
ျပန္ရင္လဲ အဲဒီလို ျပန္တယ္၊ ဘတ္စကားေတာင္ မစီးဘူး။
အိမ္က မနက္အေစာႀကီးထၿပီး လမ္းေလ်ွာက္လာတာ။
သူ႔သမီးက သူ႔အတြက္ ထမင္းဘူး ယူလာေပးတယ္။
သူ႔စားပြဲကိုရတာဆိုေတာ့ က်ေနာ့္အတြက္ ျပသနာေပါ့။
က်ေနာ္ ကုလားထိုင္ ႏွစ္လံုး ခ်ထားလိုက္တယ္။
ႏွစ္ေယာက္စလံုး ထိုင္လို႔ရေအာင္။
သူ႔ကို လူေတြ ဝိုင္းေျပာၾကတယ္၊ လစာမရပဲ ႐ုံးလာတက္ေနလို႔။
ေနာက္ သူ ႐ုံးမလာေတာ့ဘူး၊ က်န္းမာေရး မေကာင္းလို႔။
ေနာက္မၾကာဘူး သူဆံုးသြားတယ္၊ ႐ုံးမတက္ရတဲ့ ေရာဂါလို႔ ေျပာၾကတယ္။