🎇

#အရွင္ေပါ႒ိလအတြက္_၇ႏွစ္အရြယ္သာမေဏရဲ႕ကမ႒ာန္း

ျမတ္စြာဘုရားလက္ထက္က အရွင္ေပါ႒ိလ
မည္ေသာ မေထရ္ႀကီးတစ္ပါးရွိ၏ ။ ၄င္းမေထရ္
သည္ ဝိပႆီအစရွိေသာ ေရွးဘုရား ၆ ဆူတို၏
လက္ထက္ကတည္းကလဲ ရဟန္းျပဳလ်က္ ပိဋ
ကတ္ ၃ - ပုံေဆာင္၍ က်မ္းဂန္ကိုသင္ႀကားပို႔ခ်ခဲ႔
ဘူး၏ ။ ယခု ဘုရားလက္ထက္မွာလဲ က်မ္းဂန္ကို
သာပို႔ခ်လ်က္ေန၏ ၊ ဘာဝနာကိုကား အားမထုတ္
ေခ် ။ ထို႔ေႀကာင့္သတိရေစရန္ ၄င္းမေထရ္ႀကီးကို
ေတြ႕ျမင္ေတာ္မူတိုင္း ျမတ္စြာဘုရားက #တုစၦေပါ႒ိလ - အခ်ည္းအႏွီး ေပါ႒ိလ , အလ
ကားေပါ႒ိလဟု ေခၚေဝၚေျပာဆိုေတာ္မူ၏ ။ ထိုအ
ခါ အရွင္ေပါ႒ိလမွာ သံေဝဂရေလ၏ ။ ငါသည္
အ႒ကထာႏွင့္တကြ ပိဋကတ္ ၃ - ပုံကိုေဆာင္၍
ရဟန္းငါးရာတို႔အား မျပတ္ပို႔ခ်၏ ၊ သို႔ျဖစ္ပါလ်က္
ငါ့ကို အလကားေပါ႒ိလဟု ျမတ္စြာဘုရားက မိန္႔
ဆိုေခ်ေသး၏ ။ ငါ့မွာ စ်ာန္ ဝိပႆနာ မဂ္ ဖိုလ္
တရားထူးမ်ား မရွိျခင္းေႀကာင့္ ဤသို႔ဆိုသည္ျဖစ္
ရာ၏ ဟု သံေဝဂ ရျပီးလ်ွင္ တရားအားထုတ္ရန္
ယူဇနာ ၁၂၀ - ေဝးေသာအရပ္သို႔ ထြက္သြားေလ
၏ ။ ရဟႏၲာျဖစ္ျပီးေသာ ရဟန္း ၃၀ တို႔၏ေနရာ
ေတာေက်ာင္းသို႔ေရာက္ေလလ်ွင္ အႀကီးဆုံးမေထရ္
၏ထံ၌ ကမ႒ာန္းေတာင္းေလ၏ ။ ထိုအခါပရိယတ္
မာန္ ခုခံေနမည္ကိုျမင္ေသာေႀကာင့္ သံဃာ့မေထရ္
ႀကီးက ကိုယ္တိုင္ကမ႒ာန္းမေပးပဲ ဒုတိယမေထရ္
ထံသို႔လႊဲလိုက္၏ ။ ထိုမေထရ္ကလဲ တတိယမ-
ေထရ္ထံသို႔လႊဲလိုက္ျပန္၏ ။ ဤသို႔ေသာနည္းျဖင့္
အဆင့္ဆင့္လႊဲလိုက္ရာ ေနာက္ဆုံး၌ ( ၇ ) ႏွစ္အ
ရြယ္ ရဟႏၲာ သာမေဏငယ္ထံ ေရာက္သြားေလ
၏ ။

#ခ်ီးမြမ္းႀကည္ညိဳဖြယ္ ။ ။ ထိုအခါ၌ အရွင္ေပါ
႒ိလမွာ ပရိယတ္-
မာန္ အလ်ွင္းပင္မရွိျပီျဖစ္၍ သာမေဏငယ္၏ ထံ
၌ ရိုေသစြာ ကမ႒ာန္းေတာင္းေလ၏ ။ *

            ပိဋကတ္သုံးပုံေဆာင္  စာခ်ဆရာေတာ္

ႀကီးျဖစ္ပါလ်ကိ " ငါ တတ္သိနားလည္သည့္ အ
တိုင္းသာ အားထုတ္ေတာ႔မည္ , သူတပါးထံ၌
ေအာက္မႀကိဳ႕ေတာ႔ပါ " ဟူ၍ သေဘာမထားပဲ
ဤမ်ွေလာက္ တရား၌ ရိုေသသည္မွာ ခ်ီးမြမ္း
ဖြယ္ေကာင္းပါေပစြ ! အလြန္ရိုးေျဖင့္၍ နိဝါတ နိ-
မာန ဂုဏ္ႏွင့္ျပည့္စုံေတာ္မူပါေပစြ ! ႀကည္ညိဳ
ဖြယ္ေကာင္းပါေပစြ ! ။

          ထိုအခါ  သာမေဏငယ္က   " အို  အရွင္

ဘုရား ! တပည့္ေတာ္က ငယ္လဲ ငယ္ပါေသး
တယ္ , သုတလဲ နည္းပါေသးသည္ , အရွင္ဘုရား
တို႔ထံမွ သင္ယူဘို႔သာရွိပါငည္ " ဟု ေျပာ၍ ျငင္း
ပယ္ေသာ္လဲ အရွင္ေပါ႒ိလက ထပ္မံ၍ ေတာင္း
ပန္ျပန္ေသာေႀကာင့္ ဆုံးမသည့္အတိုင္းလိုက္နာ
လ်ွင္ ကမၼ႒ာန္းေပးပါမည္ " ဟု သာမေဏငယ္က
ဆို၏ ။ လိုက္နာပါမည္ မီးထဲသို႔ဆင္းရပါမည္ဟု
ဆိုလ်ွင္လဲ ဆင္းပါမည္ " ဟု မေထရ္ႀကီးက ဝန္ခံ
ေလသည္ ။ သာမေဏငယ္က စုံစမ္းလို၍ " ဤသို႔
ျဖစ္လ်ွင္ ဟိုေရအိုင္ထဲသို႔ ဆင္းလိုက္ပါ " ဟုအနီး
ရွိေရအိုင္သို႔ ဆင္းေစ၏ ။ မေထရ္ႀကီးသည္ အဘိုး
တနသကၤန္းမ်ားကို ဝတ္ရံုျမဲအတိုင္းပင္ တခြန္း
တည္းေသာစကားျဖင့္ ဆင္းသြားေလ၏ ။ သကၤန္း
စြန္း၌ အနည္းငယ္ ေရစိုေသာအခါ ျပန္ႀကြခဲ႔ပါဟု
ဆိုေလလ်ွင္ တခြန္းတည္းေသာ စကားျဖင့္ပင္ ျပန္
တက္၍လာေလ၏ ။ ထိုအခါသာမေဏငယ္က
ေအာက္ပါအတိုင္း ကမ႒ာန္းေပးေလ၏ ။

        အရွင္ဘုရား !  ေတာင္ပို႔တခုမွာ  အေပါက္

၆ - ခုရွိပါသည္ ၊ ထိုေတာင္ပို႔၌ ဝင္ ထြက္ေနေသာ
ဖြတ္ကိုဖမ္းလိုလ်ွင္ အေပါက္ ၅ - ခုကိုပိတ္ရမည္ ၊
က်န္ေသာ အေပါက္တစ္ခု၌ ေစာင့္၍ဖမ္းရပါသည္
ဤ နည္းတူပင္ ဒြါရ ၆ - ပါး၌ အာရံု ၆ - ပါးထင္
လ်ွင္ ဒြါရ ၅ - ခုကိုပိတ္၍ #မေနာဒြါရတစ္ခုတည္း
၌သာ အလုပ္ကို လုပ္ပါေလဟု ကမ႒ာန္းေပးေလ
၏ ။ ဤ ကမ႒ာန္း၌ ဒြါရ ၅ - ပါးကို ပိတ္ရမည္ဟု
ဆိုသည္မွာ ယင္းဒြါရတို႔၌ " #ေဇာကင္းဆိတ္ေစရမည္ " ဟုဆိုလို၏ ။ မျမင္
ေအာင္ မႀကားေအာင္ပိတ္ရမည္ဟုကား မဆိုလို
ထိုသို႔ ပိတ္ဆို႔ရန္လဲ မျဖစ္ႏိုင္ ။ ဇိဝွါ ကာယတို႔၌
ပိတ္၍ မျဖစ္ႏိုင္သည္ကို သတိျပဳပါ ။ ပိတ္၍ ျဖစ္
ေစႏိုင္ကာမူ ထိုသို႔ေသာပိတ္မႈမ်ိဳးျဖင့္ အက်ိဳးမရွိ
ျဖင္းေႀကာင့္ ဥပရိပဏ္ ( ၃၄၈ ) ဣျႏၵိယဘာဝနာ
သုတ္၌ ျမတ္စြာဘုရားက ပယ္ျမစ္ေတာ္မူေလျပီ ၊

ဧဝံ သေႏၲ ေခါ ဥတၲရ အေႏၲာ ဘဝိတိျႏၵိေယာ
ဘဝိႆတိ ၊ ဗဓိေရာ ဘာဝိတိျႏၵိေယာ ဘဝိႆတိ
ယထာ ပါရာသိဝိယသ ျဗဟၼဏႆ ဝစနံ၊ အေႏၲာ
ဟိ ဥတၲရ စကၡဳနာ ရူပံ န ပႆတိ ၊ ဗဓိေရာ
ေသာေတန သဒၵံ န သုဏာတိ = အို ဥတၲရ ! အ
ဆင္းကို မ်က္စိျဖင့္ မႀကည့္ မျမင္ျခင္းစသည္ကို
ဣျႏၵိယဘာဝနာဟု ဆိုေသာ သင့္ဆရာ ပါရာသိ
ဝိယပုံဏား၏ စကားအတိုင္းဆိုလ်ွင္ မ်က္စိကြယ္
ေသာသူသည္ ဣေျႏၵကို ပြါးေစျပီးျဖစ္လိမ့္မည္ ။
နားပင္းေသာသူသည္ ဣေျႏၵကို ပြါးေသျပီးျဖစ္လိမ့္
မည္ ။ အို ဥတၲရ ! အေႀကာင္းျပရလ်ွင္ မ်က္စိ
ကြယ္ေသာသူသည္ မ်က္စိျဖင့္ အဆင္းကိုမျမင္
နားပင္းေသာသူသည္ နားျဖင့္အသံကို မႀကား
ေသာေႀကာင့္ေပတည္း ။ ( ပါဠိႏွင့္ ျမန္မာျပန္ )

ထို႔ျပင္ ------ ဤဣျႏၵိယဘာဝနာ သတ္၌၄င္း ၊ အ
ျခားေသာ ဝိပႆနာဆိုင္ရာ သုတ္တို႔၌၄င္း ၊
စကၡဳနာ ရူပံ ဒိသြာ , ေသာေတန သဒၵံ သုတြာ
စသည္ျဖင့္ အာရံု ၆ - ပါးကို အလ်ွင္းမသိမူ၍
ေစာင့္ေရွာင့္ပုံကိုကား မျပေခ် ။ သို႔ျဖစ္၍ က်မ္းဂန္
အလုံးစုံတို႔ႏွင့္ အညီ ပဥၥဒြါရ တို႔၌ ေဇာ ဆိတ္ေစ
ျခင္းကိုပင္ ၄င္းဒြါရတို႔ကို ပိတ္ျခင္းဟူ၍ #နိႆသယ မွတ္ပါကုန္ ။ မေနာဒြါရ၌သာ အလုပ္
ကိုလုပ္ပါဟု တိုသည္မွာ " ၄င္းဒြါရ၌သာလ်ွင္ ရႈ
မွတ္မႈ ဝိပႆနာ ေဇာ ျဖစ္ပါေစ " ဟု ဆိုလို၏
အတိုခ်ဳပ္အားျဖင့္ကား #ဆဠဂၤုေပကၡာ အျဖစ္သို႔
ေရာက္ေအာင္ အားထုတ္ပါေလဟု ဆိုလိုသည္ ။

       ထိုအခါ  အရွင္ေပါ႒ိလသည္  အ႒ကထာ

ႏွင့္တကြ ပိဋကတ္ ၃ - ပုံေဆာင္ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္သည့္
အားေလ်ာ္စြာ ဤမ်ွေလာက္ ကမၼ႒ာန္းနည္းကို
ႀကားရလ်ွင္ ေမွာင္ထဲ၌ မီးထြန္းလိုက္သကဲ႔သို႔
ထင္ရွားစြာ နားလည္ေလ၏ ။ ထိုနည္း အတိုင္း
အားထုတ္ေနေသာ အခါမွာ ျမတ္စြာဘုရားက ယူ
ဇနာ ၁၂၀ - ေဝးေသာအရပ္မွ ေရာင္ျခည္ေတာ္
လႊတ္လ်က္ ကိုယ္ေတာ္ကို ထင္ရွားျပေတာ္မူျပီး
လ်ွင္ ေအာက္ပါဂါထာကို ေဟာႀကားလ်က္ အား
ေပးေတာ္မူေလ၏ ။

     ေယာဂါ ေဝ  ဇာယေတ  ဘူရီ ၊ အ - ေယာ

ဂါ ဘူရိသခၤေယာ ။ ဧတံ ေဒြဓာပထံ ဥ တြာ ၊ ဘဝါ
ယ ဝိဘဝါယ စ ။ တထာ နံ နိဝိေသယ် ၊ ယထာ
ဘူရီ ပ ဝၯတိ ။ ( ဓမၼပဒ ၊ ၂၈၂ )

#ျမန္မာျပန္ ။ ။ ဘာဝနာကို အားထုတ္ျခင္း
ေႀကာင့္ ပညာသည္ ဧကန္ျဖစ္၏ ။ ဘာဝနာကို
အားမထုတ္ျခင္းေႀကာင့္ ပညာ၏ပ်က္စီးျခင္းသည္
ျဖစ္၏ ။ ႀကီးပြါးျခင္းငွါ ၄င္း ပ်က္စီးျခင္းငွါ ၄င္း ျဖစ္
ေသာ အားထုတ္ျခင္း အားမထုတ္ျခင္းဟူေသာ
ဤလမ္း ၂ - သြယ္ကို သိနားလည္၍ အႀကင္အ
ျခင္းအရာျဖင့္ မိမိကိုယ္ကို ခ်ထားလိုက္လ်ွင္
ဝိပႆနာပညာ , မဂ္ပညာသည္ တိုးပြါး၏ ။ ထိုအ
ျခင္းအရာျဖင့္ မိမိကိုယ္ကို ခ်ထားရာ၏ ။

        ဤဂါထာ၏  အဆုံး၌  အရွင္ေပါ႒ိလ  

ရဟႏၲာျဖစ္သည္ဟု ဓမၼပဒအ႒ကထာ၌ ဆို၏ ။

        ဤသည္ကား  ျမင္ဆဲ၌  ျမင္တယ္ဟု  မွတ္

ေသာသူအား ဉာဏ္အထူးရင့္သန္လတ္ေသာ္ ဝိပႆနာရႈဆဲမွာပင္ ဆဠဂၤုေပကၡာ တိုင္ေအာင္
ေရာက္လ်က္ ကိေလသာကြာျငိမ္းမႈ ထင္ရွားပုံ
တည္း ။ ႀကားဆဲခဏ စသည္တို႔၌လည္း " ႀကား
တယ္ ႀကားတယ္ " စသည္ျဖင့္ မွတ္၍ တရားတ
ခုခုကို ပဓာနျပဳလ်က္ သိပုံမွစ၍ ဆဠဂၤုေပကၡာျဖစ္
ပုံတိုင္ေအာင္ အဓိပၸါယ္ အက်ယ္ကို ဤျမင္ဆဲ
ခဏ နည္းတူပင္ သိအပ္၏ ။

ဆ႒သဂၤ ီတိပုစၧက အဂၢမဟာပ႑ိတ ႏိုင္ငံေတာ္
ႀသဝါဒစရိယ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ မဟာစည္ဆရာ
ေတာ္ဘုရားႀကီး၏
ဝိပႆနာရႈနည္းက်မ္း ( ပထမတြဲ ႏွာ - ၃၂၂ ,
၃၂၃ , ၃၂၄ , ၃၂၅ ,၃၂၆ , ၃၂၇ ) တို႔မွ ထုတ္ယူ
ပူေဇာ္ပါသည္

Hive account@aakk