ေမ႕ေနတဲ႕ကေလးဘဝ

a-6(44)
Published in
#writing
Words
47
Reading
1 min
Listen
Play
9y

တစ္ခုေတာ့ေျပာျပခ်င္မိတယ္ေလကာင္ေလးနဲ႔ေကာင္မေလးက ငယ္ငယ္ေလးတည္းက အတူႀကီးျပင္းလာၾကသူေတြျဖစ္ပါတယ္
ေကာင္ေလးကေန ေကာင္မေလးကို အၿမဲအေဖာ္ေခၚၿပီး ရြာျပင္ဖက္ကေခ်ာင္းစပ္မွာ ငါးသြားဖမ္းေလ့ရွိပါ၏ေနာက္တစ္ခါေတာ့
ငါးဖမ္းျပန္တိုင္း ေကာင္ေလးရဲ႕ပလိုင္းထဲမွာ ငါးေတြကအျပည့္အျမဲပါတယ္ ေကာင္မေလးမွာေတာ့ လက္ဗလာနဲ႔ ျပန္ခဲ့ရတာခ်ည္းေကါ့တဲ႕ေလငါးမရခဲ့တဲ့ ေကာင္မေလးက မ်က္ရည္အဝဲသားနဲ႔ အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့အထိ မေပ်ာ္ရႊင္ဘူးေကါ့ေလေနာက္တစ္ရက္
ညစာစားခါနီး အိမ္ေရွ႕တံခါးေခါက္သံၾကားေတာ့ ေကာင္မေလးက တံခါးဖြင့္ၾကည့္မိေလသည္
တံခါးေရွ႕မွာရပ္ေနတဲ့ ေကာင္ေလးကိုေတြ႔ေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းစူၿပီး လွည့္ထြက္မယ္လုပ္ေတာ့မွေနာက္ဆံုးေတာ့
ေကာင္ေလးက ကပ်ာကယာေရွ႕တက္ၿပီး ေဟ့ေကာင္မေလးေရနင့္ငါးေတြ ငါဖမ္းပစ္လိုက္တာ ေဆာရီးေနာ္. ေရာ့ ဒါနင့္အတြကါပါဟာလို႔ေတာင္းပန္ၿပီး ငါးေတြထည့္ထားတဲ့ ဖန္ငါးကန္ေလးကို ေကာင္မေလးဆီလွမ္းေပးလိုက္ပါတယ္ေနာက္ေတာ့
စူေနတဲ့ေကာင္မေလးရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းေလးေျပေလ်ာ့သြားၿပီး အၿပံဳးပန္းတစ္ပြင့္ ဖူးပြင့္လာပါေလေတာ့တယ္
ရိုးသားျဖဴစင္တဲ့ ကေလးဘဝကို အဲဒီလို အျပစ္ကင္းကင္း သူတို႔ျဖတ္သန္းရင္း တေျဖးေျဖး ႀကီးျပင္းလာခဲ့ၾကသည္ခ်ည္းျဖစ္တယ္ေလေနာ္လူတိုင္းျဖတ္သန္းဖူးပါတယ္ေမ႕ေနလို႕ေနမွာပါေလေနာ္

ေမ႕ေနတဲ႕ကေလးဘဝ | Ecency