Camping club hıve contest 12 // Childhood // Çocukluk

Herkese Merhaba 🖐️

Sevgili @baycan ın çocukluğuna dair yarışma postu paylaşımından sonra bende elimde olan birkaç fotoğraf ve minik bir video kaydını sizlerle paylaşmak istedim. 😍

After sharing the contest post about the childhood of dear @baycan, I wanted to share with you a few photos and a small video recording that I have. 😍

img_20220220_223500.jpg

İlk fotoğraf yaz aylarında haftasonları ailece yaptığımız kültür park gezisinden bir kare. Kültürpark' a ilk önce gider çamlık alanında piknik yapar sonrasında lunapark kısmında kuğu ve çarpışan
arabalara
binerdik. Babam elinde fotoğraf makinası sürekli bizlerin fotoğrafını çeker annemde bize özel elbiseler diktirir sürekli bayram çocuğu gibi giydirirdi. İyi ki babam bol bol fotoğrafımızı çekmiş o fotoğraf albümlerinin yerini hiç birşey tutmuyor.. 😍

The first photo is from the cultural park trip we took as a family on the weekends in the summer. He goes to Kültürpark first, has a picnic in the pine forest, and then swans and *colliss in the amusement park. we used to get in cars. My father always took pictures of us with a camera in his hand, and my mother had special dresses made for us and dressed them like a holiday child. I am glad that my father took a lot of photos of us, nothing can replace those photo albums.. 😍

Bu videoda ben daha okulun bando takımına başlamadan önce muhtemelen 2. Sınıfa gidiyorum. Kuzenlerim ablam hepimiz aynı sokakta oturuyorduk ve aynı okula gidiyorduk özel günlerde okula gideceğimiz zaman birbirinizi bekler beraber sıra halinde giderdik eğlenceli güzel günlerdi. Videoda geriye doğru bakan uzun dalgali sacli kız benim 😉

Ne güzel tatlı heyecanlarımız vardı.

In this video, I'm probably in Grade 2 before I even start the school's marching band. My cousins ​​and sister, we all lived on the same street and went to the same school. I'm the girl with long wavy hair looking backwards in the video 😉 What a beautiful sweet excitement we had.



image
Ve okulun bando takımında olduğum zamanlar 23 Nisan tarifsiz heyecan içinde uyumaya çalıştığımız ama bir türlü uyuyamadigimiz sabah erkenden kalkıp özenle beyaz (biz mus çorap diyorduk) coraplarimizi ve pileli etegimizi giydigimiz zamanlar. Kepimizi itina ile güzel bir şekilde takar, son olarakta beyaz eldivenlerimizle törene gitmek için hazır hale gelirdik.Biz nereye babamla annem oraya..
Babam yine elinde kamera ve fotoğraf makinası ile peşimizde olurdu bu karede o anlardan birinde. Maalesef bu fotoğrafın cekildiği Atatürk Stadı yıkıldı. 😞

Bando deyince ilk aklima gelen anılarımda bir taneside sizlerle paylaşmak isterim. Babam okuldaki bir törenimizi yine kayda almıştı, bando öğretmenimiz bizi son hazırlıklarını yaptığımız tören için okulun etrafında marşları çalarak gezdiriyordu, öğretmenimiz bizim evin kapısında bando takımını durdurup ve evimizde daha önceki törene ait video kaydını izlemişti. 😂😂
Kapiminizin önündeki arkadaşlarımla bekleyisimiz aklıma geldikçe gülerim.

And when I was in the school band 23 April when we tried to sleep in indescribable excitement but couldn't sleep, when we got up early in the morning and put on our white (we said mus socks) stockings and pleated skirts. We would put on our cap with care, and finally, with our white gloves, we would get ready to go to the ceremony. Where did my father and mother go?
My father would still be after us with his camera and camera in his hand, in one of those moments in this frame. Unfortunately, Atatürk Stadium, where this photo was taken, was destroyed. 😞

I would like to share with you one of my memories that comes to mind first when talking about the band. My father had recorded a ceremony at our school again, our band teacher was showing us around the school playing the anthems for the ceremony we made the last preparations for, our teacher stopped the marching band at the door of our house and watched the video recording of the previous ceremony at our house. 😂😂
I laugh when I think of our waiting at your door with my friends.

image

Orta okul yıllarında izci (yavru kurt) olarak ablamla beraber törenlere katılırdık. Obalarımızı oluşturup her hafta toplantilarimizi yapardık. Bizim obamizin adı kardelen di. Yürüyüşler yapar, kamplara katılır çadır kurmayı, pusula kullanmayı, denizci düğümleri atmayı ve çeşitli eğlenceli marslar öğrenirdik. Uludağ ve kirazlı yaylaya diğer okulların izcileriyle beraber yürüyüşler yapardık.

In middle school years, we used to attend ceremonies with my sister as scout (pup wolf). We used to form our camps and hold our meetings every week. The name of our oba was snowdrop. We took walks, attended camps, learned how to set up tents, use a compass, tie sailor knots, and various fun mars. We used to hike with the scouts of other schools to Uludağ and Kirazlı plateau.

Siyah onluklerin asaletinden bahsetmisken onlukle bir fotografimi yayınlanmadan bu postu paylaşmak istemedim. Babam ve ilkokul öğretmenimle beraber suratı asık canan 😉 neden suratım asık bilmiyorum. Bu fotoğraf okulda saçımın kurdelasiz olduğu nadir anlardan biri hayret annem nasıl oldu da böyle birşey yapti ☺️

While talking about the nobility of black trousers, I didn't want to share this post before a photo of me was published. I don't know why I am so sullen with my father and primary school teacher 😉 This photo is one of the rare moments when my hair is without a ribbon at school I am amazed how my mother did such a thing ☺️

img_20220220_223543.jpg

Ablamın doğum günü. Doğum günlerimiz mevsimine göre evinizin bahcesinde şenlik gibi kutlanirdi. Kış çocuğu olmanın kötü yanı benim doğum günlerim hep kapalı alanda kutlandı 🙃Akrabalarımızla beraber bahçemizde yaptigimiz bu doğum gününde yengemler kovalarla limonatalar yaparlar poacalar hazırlardilar. Geçmiş güzel günleri hatırlatan bu fotoğrafta sol taraftaki sarı ufaklık ben oluyorum. ☺️


It's my sister's birthday. Our birthdays were celebrated like a festivity in the garden of your house, depending on the season. The bad thing about being a winter child is that my birthdays were always celebrated indoors 🙃 On this birthday we held in our garden with our relatives, my aunts used to make lemonades in buckets and prepare poacas. In this photo, which reminds me of the good old days, I am the yellow kid on the left. ☺️


Yüzünüzden gülümsemenin eksik olmadığı, içinizdeki çocukla mucize dolu bir hayat geçirmeniz dileğiyle..

Bu yarışma sayesinde geçmişe gidip, yüzümde sebepsiz yere gülümsemelere neden olduğu için @visionaer3003 teşekkür ederim..

Hep derim yaşım, ruhum çocuk benim


We wish you a life full of miracles with the child inside you, with a smile on your face.

Thank you @visionaer3003 for going back in time and putting a smile on my face for no reason thanks to this contest..

I always say my age, child my soul

Mucizeler Bizlerle Olsun🪄

UzerCanan☘️

H2
H3
H4
3 columns
2 columns
1 column
6 Comments