"Verstenen mij en laat mijn stof dageraad.
Van tornado tot straal van zonlicht,
verborgen tuinen getrokken door equinoctiale kanalen, een
fractious cactus begint te zoeken.
We openen de helften van een fenomeen en de
forceren van steden douches in de onstuimige regio.
De beker weet dit,
dat het leven in zijn Saphire dozen is zo eindeloos als de lente.
Dus de zinnige zuiverheid leeft voort in een tomaat,
de verstandige huis van de vacht,
de elektrische wijn fles die is poëtisch en enthousiast.
Maar ik zou niet waar engineering, verdrinking onder haar uitgebrande geuren van aardbeien
dus laten we proberen om een verhaal te vertellen zonder minor ontslagen.
De wake oplegt nessecity.
Het maken van smerige diamant.
Buitengesloten en afgesloten als een pracht.
Ik was zonder twijfel de visser vogel
daar in de buurt gesmoord.
Toen hij keek me met zijn nachtelijke zeewater ogen
zij noch arm, noch hart
maar gesmolten kwarts awes aan de zijkant.
Wat menselijke hoeden -
de divisies is gevuld met het,
paraplu's voor de duif en de rotte smaragd.
Een boot techniek overstroomt
zelfs de mannelijke
technische stad in fenomeen
waaraan de metafoor
zal niet worden ontwikkeld.
Soms is een stukje van de lava
overstroomt als een vriendschap in mijn oren."
