ადამაინთა სევდა (ნაწილი II) ავტორისაგან მანამ დანარჩენ ჩანაწერებს წარმოგიდგენდეთ, მინდა ზემოხსენებულ სიში მყოფი რამდენიმე მოლაშქრე გაგაცნოთ. ვაჟი გოგი (მთავარსარდალი) ზამთარია. გუდამაყრის ხეობა თოვლით

ადამაინთა სევდა (ნაწილი I) - შესავალი შესავალი _ თუ დრო არა გაქვს, ნუ დაიწყებ კითხვას. _ რატომ?! _ ერთ მივარდნილ ხეობაზე ვწერ _ გუდამაყრის ხეობაზე. დიდი ხანია გუდამაყრელებზე დაწერა მინდოდა, მაგრამ ვერა

ხილული სამზეო თეთრი თმა-წვერი დაბერდა ბათილაი. მზე მიიწურა მისი სულის დაღრუბლულ ცაზე, დადგა, დაგვიანდა და წვეთი-წვეთ შრება. კარგა ხანია საუკუნეს გადააბიჯა. კარგა ხანია ხილული ხილული სამყარო დაეკარგა იმის

ხარისა და გუთნის მადლითა მაღალი ღმერთის მადლითა, ცისა და მიწის მადლითა, ხარისა და გუთნის მადლითა, დღევანდლამდე მოვაღწიეთ ადამიანებმა. მეოცე საუკუნემ უღლიდან გამოხსნა ხარი და იგი თანდათან დაშორდა ადამიანს.

წითელა წითელა აენთო გუდამაყარში. ერთიმეორის მიყოლებით გაუყენა გაზაფხულის ყვავილებივით ახლადშეღერებული ყმაწვილები საიქიოსკენ მიმავალ გზას. _ არ იტიროთ! არ იტიროთ! თორემ წითელა უფრო გაბრაზდება და ვინც სახლში

წერილი ნაძვებს საშინელმა სიზმრებმა გატანჯეს ჯღუნაი და შემკრთალს გამოეღვიძა. კარგა ხანს ღამის ზმანებები ედგა თვალებში. საწოლზე იჯდა თავჩაღუნული.მერე ფეხებზე ტალახიანი ჩექმები ჩაიცვა და ბერის სახლისაკენ

ცასწავალა ვუძღვნი პატარა უფლისწულის ხსოვნას მეტნაკლებად ყველას აქვს ცაში წასვლის სურვილი. პოეტები ვარსკვლავებს უმღერიან, ხეები ზეცას შეჰღაღადებენ, დამშეული მგლებიც ცას შეჰყმუიან. ყველას აქვს ზეცაში ამაღლების

ჩიტთა ფაფაობა ჩიტთა უქმეა. გუდამაყარში არ მუშაობენ, უქმობენ. მთიული დედაკაცები ჩუმად გადმოიპარნენ მთაზე, გუდამაყრელების ადგილში დასხდნენ და დაოწყეს წინდების ქსოვა. –ეგ რაღას ნიშნავს? –ჩიტთა დღე როცა არის,

ს ა ლ ო მ ე ბუნებათურთ სალომეს გულში ანგელოზები გალობდნენ.სახლი ბურსარჭლის ფერდობზე ედგა, იქ,სადაც კავკასიონის ყველაზე დაბალი ყელია-ქვენა მთა; საიდანაც სათავეს იღებს შავი არაგვი. ყველაფერი უყვარდა სალომეს,რაც

ნ ა წ ი ლ ი ა ნ ი _ გამიხარდავ, ა გამიხარდავ! _ გადი, კაცო, დარდების შემგროვებელი იძახის. _ შენ გადი, სალომე. _ მე რატომ გავიდე, გადი, გახისფეხდი. _ რა ვუთხრა მერე? _ აი, რა უნაღვლელი კაცი ხარ, ნეტავ როგორა

მოშინაურებული ხეები ჩოხელებმა ტყიდან პატარა მსხლები, ვაშლები და ტყემლები მოიტანეს, სამანს აქეთ, სოფლის ახლოს ჩარგეს და მოაშინაურეს. ყოველდღე და ზოგჯერ ღამეც, მსხლების ძირში იწვა ბიბიღია.სხვები რომ სამუშაოზე

მოლოდინივით მძიმეა მიწა გზაგასაყრთან სხედან. შავი ძაძები აცვიათ. მუხლებზე იდაყვდაყრდნობოლნი ჩიქილის ტოტებით იმშრალებენ თვალებს. ყასიდად სახლიდან წინდები წამოუღიათ და ვითომ ჰყიდიან. სხედან და თან გზას

მთავარი როლის შემსრულებელი ღმერთო შენ გაანათლე ადამი და მისი შვილიშვილი, კეთილი მიაგე მის შთამომავლობას. ხეჩო ნისლაურთ ადამის ზედმეტი სახელია. მაღალი კაცია ხეჩო. უცნაური და თანაც მტკიცე ხასიათი აქვს. რასაც

თოვაში გასვენებული დღესასწაული გუდამაყრის ვიწრო ხეობას,იქ სადაც ყოველ დილით ამოდის მზე,მოხუცის საფარტნესავით ჰკიდია სოფელი. ძველი,ძველი,ძალიან ძველი.უხსოვარ წინაპარს ჩამოუკიდნია მაგ მთაზე და მას აქეთ ეგეა,მას

თამარ დედოფალი გთხოვთ, ნუ მოსძებნით თამარის საფლავს, იგი დამბადებელმა ხელში აიყვანა და მზის სხივად აქცია... მანამდე კი შეიძლება იმიტომ მოავლინა განგებამ დედოფლად, რომ ჩვენს დედებს და დებს თუნდაც ერთხელ

ველური ყვავილების თაიგული შემოდგომამ ყვითელი ფერხულით ჩაიარა გუდამაყრის ხეობაში. ჩამოთოვა. ჩამოთეთრდა საჯიხვეები. მერე უფრო ქვემოთ ჩამოიწია თოვლმა. აცივდა. დღე დამოკლდა. გუდამაყრელებმა საშემოდგომო საქმეები

გუდამაყრის ფოსტალიონი გამსილველ ბათას ისე უყვარს ცხენები, ცოლ-შვილს ურჩევნია. წელიწადში ორ-სამ ცხენს მაინც იცვლის, თანაც სულ გამქცევებს, იორღებს, თვალს რომ ვერ მოჰკრავ გაქცეულს, ისეთები. დილით რომ

დედის ჩიქილა ცას პირი მოსტყდა და მთელი ზაფხული გადაუღებლად წვიმდა. თიბათვის დამდეგს მოქუფრული სახე მოიწმინდა ცამ და როგორც მოსარჩენად გამზადებული ნაჭრილობევი შეიკრავს ხოლმე პირს, ისე შეიკრა, შეწყვიტა წვიმა.

ვიცოდი, აუცილებლად იქნებოდა აღდგომა აი, ახლა ამ მოთხრობის წერასაც ძია საშა მაბედვინებს, იგი სულეთის ქვეყნიდან გამომყურებს და თითქოს მაქეზებს: დაწერე! დაწერე! მანამდე კი, სანამ ძია საშა გახდებოდა ჩემთვის,

დევების ნასოფლარი ნასოფლარი ბევრი მინახავს, განსაკუთრებით მთაში. დავმჯდარვარ რომელიმე სახლის ჩამოტეხილ თავიხეზე და სიჩუმისათვის მომისმენია. თითქოს მღერის მიტოვებული სახლი. არ ემღერება, მაგრამ გულში მაინცა